Iedereen keek geschrokken en was stil. Gerard, de wat saaie vakdidacticus, had zojuist aan Pieterse gevraagd of hij nu echt op de sociale media moest, terwijl Pieterse nog geen half uur eerder in een manager was veranderd. 

De enige die dan ook niet geschrokken keek, al was hij wel even stil, was prof. dr. Wouter Pieterse. Hij keek eerder woedend. “Wil jij,” riep hij ineens uit, “soms beweren! Dat jij vindt dat je gewoon in je ivoren toren kan blijven zitten! Lekker leraartjes opleiden! Zonder verantwoording af te leggen aan de maatschappij!”

“Nou,” zei Gerard, ineens ijzig kalm, “dat hoeft toch niet op die manier te gebeuren? Ik schrijf al jarenlang mijn maandelijkse column voor het faculteitsblad.”
Dat was waar, al zeker vijfentwintig jaar verscheen er in Fakultoog iedere maand een stukje waarin Gerard onder de titel De verleden tijd van lijken een opsomming gaf van wat er allemaal niet deugde aan het facultaire bestuur en aan de studenten van tegenwoordig.

“Maar wat heeft dat nu met maatschappelijke verantwoordelijkheid te maken!” riep Pieterse verontwaardigd terwijl hij een stap in Gerards richting zette. “Niemand leest die onzin immers, en wie het leest, begrijpt er niets van.”

Terwijl hij dat zij legde hij zijn hand kalmpjes op Gerards voorhoofd. 

Maar zo kalm als Pieterses beweging was, zo heftig was het effect op de anders zo saaie Gerard. Bij de aanraking begon hij te sidderen, hij liep donkerblauw aan, hij sprong op, keek fel om zich heen en begon te roepen. “Als wij hier niet aan mee doen,” riep hij, “missen we de boot! Die lui van kunstgeschiedenis zijn er al aan begonnnen! We worden hier straks op afgerekend! Ik heb het de decaan ook horen zeggen.”

“Oh oh,” fluisterde Rie Veld, tegen niemand in het bijzonder. “Nu is Gerard ook in een manager veranderd.”