Verse aflevering van het angstaanjagende misdaadfeuilleton ‘De verleden tijd van lijken’

Sophia, de boomlange promovenda, kon zich niet concentreren. Zodra ze achter haar bureau zat, dwaalden haar gedachten af naar de gruwelijke gebeurtenissen van dat weekend. Hoe moest het nu allemaal verder?

Het onderwerp van haar proefschrift, de geschiedenis van het Koningslied, was verzonnen door haar promotor. “Hoe kort die geschiedenis ook was,” zei Wouter Pieterse. “Alles wat je over de Nederlandse taal en cultuur zou kunnen opmerken, zat erin. De elite tegen de massa. De omgang met taal en taalfouten. Onze moeilijke verhouding met het Nederlandstalige lied. Noem maar op.”

Veel had Sophia er niet van begrepen, maar ze had toegestemd omdat ze, net als bijna alle studenten Nederlands, een grenzeloos vertrouwen in Pieterse had gehad, met zijn maatpakken en zijn weelderige krullenbol.
En nu? Hoe moest het verder nu hij in een manager was veranderd? Waar zou hij trouwens zijn? Zou hij samen met de wat saaie vakdidacticus Gerard, die ook in een manager was veranderd, nog steeds op de hei zijn? En de andere medewerkers? Zou ze bellen? Zou ze naar haar kamer op de universiteit gaan?

Sophia besloot nog even te blijven en haar gedachten te concentreren op de geschiedenis van het Koningslied. Ze moest het multidisciplinair aanpakken, dat was duidelijk. Maar welke discipline zou ze vandaag eens gebruiken?

Ze bedacht dat ze beter tussen de verschillende disciplines kon kiezen terwijl ze de plantjes water gaf. Ze vulde haar gietertje met water en besprenkelde de, eigenlijk nog vochtige, aarde voorzichtig. Zou het een idee zijn om eens de verzameling van tienduizenden tweets met hashtag #koningslied — het ‘corpus’— kwalitatief te analyseren?

Maar als professor Pieterse nu voorgoed een manager geworden was, wilde ze dan eigenlijk nog wel promoveren? Ze rilde. Zou hij dan nooit meer college geven? Nooit meer bij de koffie vertellen over een artikel dat hij gelezen had? Nooit meer achteloos de namen laten vallen van internationale geleerden en nationale schrijvers die hij kende?

De telefoon ging. Sophia haastte zich om op te nemen. Aan de andere kant klonk alleen een langdurig niesen.