Door Marc van Oostendorp

Soms merk je ineens wat een grote druk er ligt op de huidige lichting studenten. Ze mogen niets fout doen en er mag ze niets overkomen: ze moeten meteen de juiste studie kiezen en die zo snel mogelijk afmaken. Je ontwikkelen, groeien, je weg vinden in het leven, dat doe je maar in je eigen tijd.

Gelukkig zijn er krachtige persoonlijkheden onder de studenten, die hun weg toch wel vinden. Die groeien en hun weg vinden. Zoals D.

Vorig jaar in maart meldde D. zich bij mij. Eerder dat jaar had een student van onze opleiding, Adriaan, gedreven door een nare, klinische depressie, een einde aan zijn leven gemaakt. Ik had over hem geschreven en D. had dat gelezen. Ze schreef dat ze er slecht aan toe was, dat ze veel aan Adriaan dacht, dat ze hoopte dat ik als het zo ver was ook zo’n stukje over haar zou schrijven.

Ze was er slecht aan toe toen ze op mijn verzoek naar mijn kamer kwam. En tegelijk was ze sterk. Ze had de zwartste gedachten, maar ze wilde daar ook vanaf. Ze streed tegen haar eigen drang, en ze was wijs genoeg om in te zien dat ze die strijd niet in haar eentje niet aan kon.

Ik heb haar een beetje geholpen, al was die hulp verwaarloosbaar bij wat ze zelf deed. Ondanks haar wantrouwen tegen psychiatrische opname, maakte ze een afspraak waardoor ze meteen kon komen. Ondanks de moeilijkheden die ze daar ondervond, bleef ze volhouden, maakte lastige maanden door, maar kwam er weer bovenop.

Nee, ze heeft toen een tijdje niet aan haar scriptie gewerkt.

Haar problemen werden niet veroorzaakt door de studiedruk. Ze is een borderliner en de rottigheid begon toen ze een andere dosis medicijnen begon te nemen. Maar de doorlopende onzekerheid over de toekomst, en over de vraag of de studie wel op tijd af was, hielpen ook niet. Als de langstudeerboete waar ineens sprake van was, toen inderdaad was ingevoerd, had D. waarschijnlijk geen scriptie kunnen schrijven: het vechten tegen haar ziekte kostte al te veel tijd.

Dat heeft ze wel gedaan, die scriptie schrijven. Ze is slim, ze werkt hard, ze heeft idealen en wil andere mensen helpen. Dat gaat ze ook doen, met alle bagage die ze gekregen heeft.
Ik heb vorig jaar tegen haar gezegd dat ik een stukje over haar zou schrijven als ze bleef leven, bij haar afstuderen. Bij dezen.