Het angstaanjagende misdaadfeuilleton De verleden tijd van lijken
Marc van Oostendorp
Joop, de specialist in middelnederlandse voegwoorden, niesde. Wat was er eigenlijk in de zomer gebeurd, dacht hij, terwijl hij om zich heen keek tijdens de eerste vakgroepvergadering van het nieuwe jaar.
Vlak voor de zomer waren ze nogal in paniek geweest omdat de vakgroepvoorzitter W. Pieterse, hoogleraar Financiële Letterkunde, en de wat saaie vakdidacticus Gerard allebei tijdens een dagje op de hei op een onverklaarbare manier veranderd waren in managers. Zijn collega Rie Veld, de boomlange promovenda Sophie, de postdoc Femke en hijzelf waren succesvol gevlucht, de duinen in, waar de heidagen toevallig plaatsvonden.
Daarna was iedereen met vakantie gegaan, en toen ze terug waren, wachtte hen een verrassing.
Er was niets veranderd. Nu ja, Wouter Pieterse en Gerard waren nog steeds managers en hadden daarom voor elkaar gekregen dat er vaste vloerbedekking in hun kamers was komen liggen, terwijl ze zelf iedere keer dat ze op de gang iemand tegenkwamen, zeiden dat ze ‘het zelf ook niet leuk’ vonden, maar dat er ‘nu eenmaal’ grote hervormingen nodig zouden zijn. Maar van die grote hervormingen was verder tijdens de zomer nooit iets vernomen.
En nu was er dan ineens een vergadering, net als altijd. Pieterse was nu hij in een manager veranderd was, zelf iets ontspannener. Waar hij vroeger weleens nors keek, was hij nu joviaal. Hij sloeg Joop op zijn schouders, kuste Rie uitbundig driemaal op haar wang, en zei: ‘Mensen! Ik geef het woord nu aan Gerard.’
Gerard was meer zichzelf gebleven sinds hij manager geworden was. Hij was nog altijd wat saai. ‘Mensen,’ zei hij, het woordgebruik van zijn baas overnemend. ‘Zoals jullie weten, gaat het financieel niet erg goed met de afdeling.’ Hij haalde er een PowerPoint-presentatie bij, waaruit bleek dat volgens een gloednieuw rekenmodel de afdeling drie ton per jaar verlies draaide. Het was daarom nodig te bezuinigen. De medewerkers zouden allemaal hun kamer verliezen, er zouden geen reiskosten meer worden uitgekeerd, ook niet voor binnenlandse reisjes, en bovendien zou iedereen gevraagd worden om het contract terug te schroeven naar 0.725 fte.
‘Wij vinden dat ook allemaal niet leuk,’ zei Wouter vrolijk. ‘Maar er staat ook iets tegenover. We hebben allemaal de kans om er een prestatiebeloning bij te krijgen! En die gaat meteen in! De beste onderzoekers krijgen een premie.’ Er verscheen een nieuwe sheet met een wiskundige formule met allerlei variabelenamen die nergens werden uitgelegd. Daarna verscheen er een tabel, waarin de namen van alle medewerkers waren met daarachter allerlei cijfers. Wouter en Gerard bleken het best te scoren en daarom als enige in aanmerking te komen voor de extra beloning.
Laat een reactie achter