Tijdens de vergadering die volgde, gaf Wouter Pieterse een toonbeeld van nonverbale communicatie. Zodra een medewerker wat zei, veranderde hij, wie het ook was, en wat die ook zei, in één groot en aandachtig oor. Hij ging voorover zitten, keek de spreker geboeid aan, dronk ieder woord in, alsof hetgeen die ander zei het enige op de wereld was, dat er nog toe deed. Met kleine gebaartjes moedigde hij de spreker aan zoveel mogelijk te zeggen en na iedere uitgesproken zin, knikte hij even begripvol.

Als de ander was uitgesproken, dacht hij even na; keek de ander weer aan, keek om zich heen, en zei ‘Nee’.

‘Als ik het goed begrijp’, zei Sophie, ‘geven Gerard en jij geen college meer en zijn jullie ook vrijgesteld van alle andere verplichtingen. ‘Als ik het goed begrijp, zijn jullie de enigen die niet met twintig procent gekort worden. Als ik het goed begrijp, zijn jullie de enigen die een eigen kamer behouden. Maar dan moeten jullie daarvoor toch ergens een motivatie aangeven?’

Wouter Pieterse knikte even begrijpend, en zei. ‘Die motivatie is dat Gerard en ik het bij de laatste evaluatie uitstekend hebben gedaan en allebei het label excellent verworven hebben.’

‘Maar Joop en Rie hadden ook een excellente individuele beoordeling!’ zei Sophie. ‘Bovendien is het onduidelijk wat de criteria zijn. Jullie kunnen je nu helemaal aan je onderzoek wijden. Dus kom je er de volgende keer makkelijker als excellent uit. Waarom is dat?’

‘Dat heb ik zojuist geprobeerd uit te leggen,’ zei Wouter, terwijl hij zijn boomlange promovenda vriendelijk aankeek. ‘Gerard en ik hebben bij de vorige evaluatie, in oktober vorig jaar, allebei de kwalificatie excellent gekregen. We doen voortaan aan output financiering.‘