“Het is nu kerstvakantie,” zei Joop. “De managers kunnen weinig doen, behalve nieuwe verdienmodellen bedenken. Daar hoeven we ons niet druk om te maken, want die verdienmodellen zijn toch weer verouderd wanneer de universiteit in januari zijn poorten opent.”

“Maar we kunnen die arme Femke en Sophia toch niet aan hun lot overlaten!” snikte Rie ineens. “Ze zijn nog jonge vrouwen. Stel je voor dat ze hun leven lang manager moeten zijn! Zich altijd maar bezig houden met schijnproblemen, nee, er eindeloos naar streven het aantal schijnproblemen te vermeerderen zodat er meer en meer managers nodig zijn! Nooit nadenken over een kwestie die misschien ook nutteloos is, maar in ieder geval mooi. Of interessant. Of toch in ieder geval menselijk.“

Joop begon zich ongemakkelijk te voelen bij zoveel vertoon van emotie. Daar was hij toch geen specialist in middelnederlandse voegwoorden voor geworden, om te gaan wenen om een gebrek aan menselijkheid van de een of andere boomlange promovenda die niet wist wat ze met het Kroningslied aanmoest!
Maar hij zette zich over zijn ongemak heen, omdat hij ook wel inzag dat dit een kwestie was van leven en dood.

“Rie,” zei hij, “zullen we nog even in een café wat gaan drinken? Het is veel te guur om hier op straat te blijven doorpraten.” Ze knikte. Er was in de buurt een fraai verlicht dranklokaal, waar het warm was en druk, en waar ook deze twee geleerden zomaar mochten binnenlopen, ook al hadden ze nog geen enkel formulier ingevuld.

“Je zei daarnet dat je dacht dat het door Facebook kwam,” zei Joop. “Hoe stel je je dat voor? Moeten we daar dan toch maar eens een kijkje gaan nemen?”

“Nee, alsjeblieft!” Rie had zich inmiddels geheel vermand, zodat Joop begon te vermoeden dat de tranen alleen door de kou en de wind gegeven waren. “Ik zit zelf al wel op Facebook, maar als jij er nu ook op gaat, verander je misschien ook wel in een manager. Ik heb de juiste vrienden, die houden me op het juiste pad. Maar jij?”

Ze keek hem peinzend aan. “Hogerop kunnen we het ook niet zoeken, want voor zover ik de universiteit ken, zijn het hogerop eigenlijk allemaal inmiddels ook managers. Nee, ik denk dat we echt onze toevlucht moeten nemen tot zwaardere tactieken. Ik zal de boeken er eens op naslaan.”