De vraag die Nederland én Vlaanderen nu al jaren in zijn greep houdt: hoe dienen we de t uit te spreken in de romantitel Bonita Avenue? Als de korte, d-achtige klank waarmee Amerikanen het woord Bonita zouden uitspreken (een tap, [ɾ] in het internationale fonetische alfabet)? Of als een Nederlandse, langere [t]?

De radio is nu halverwege het hoorspel. Wat zijn de conclusies? De presentator van het programma zegt altijd Boni[t]a Avenue. Georgine Verbaan, die Joni speelt heb ik één keer [ɾ] horen zeggen, maar zei bijna daarna ook weer [t]. Op dezelfde manier spreekt iedereen de laatste klinker van Bonita uit als een [a], en niet als een stomme e ([ə]), zoals je in het Engels zou doen.

Iedereen is het er dus over eens: de [t] in Bonita Avenue is niet Amerikaans, maar Nederlands. Ook al wordt de rest van de titel wel op zijn Amerikaans uitgesproken. Men zegt bijvoorbeeld [ɛvənu], en niet [avəny]. De schrijver doet dat zelf ook; bijvoorbeeld in dit interview (ongeveer om 4:16).

(Als bonus: om 7:20 is er ook nog discussie over de naam Joni; die spreekt de schrijver dus uit als Joni.)

Het is duidelijk dat het hier gaat om een Amerikaanse straat dus het zou raar zijn om op zijn Nederlands [avəny] te zeggen. Maar kennelijk gaan sommige aanpassingen van de uitspraak te ver. Het zou raar zijn om het de hele tijd over Bonita Avenue te hebben en het eerste woord consequent op zijn Amerikaans uit te spreken. Aanstellerig.

Waar ligt dat nu aan? Het verschil tussen het eerste woord en het tweede zit er geloof ik dat jet het tweede Engels-achtig kunt maken met allemaal Nederlandse klinkers en medeklinkers: we hebben de ɛ, v, ə, n en de u ook in het Nederlands al beschikbaar. Maar we hebben geen [ɾ]. De eerste klinker van Avenue is trouwens ook eerder de Nederlandse [ɛ] dan de Engelse [æ].

Kennelijk is het niet aanstellerig om klinkers en medeklinkers in een buitenlandse volgorde te zeggen, maar wel om ze op zijn buitenlands te maken. De bouwsteentjes moeten Nederlands blijven.