Wouter Pieterse, de hoogleraar Financiële Letterkunde die door een onbegrepen ongeval veranderd was in een manager en daarna verschillende van zijn medewerkers had aangestoken, zodat zij ook allemaal managers geworden waren, gnuifde.

“Joop,” zei hij, “ik vind het fantastisch wat je doet.” Joop was de specialist middelnederlandse voegwoorden die als een van de weinigen nog onderzoek deed en onderwijs gaf. Hij deed dat soms zelfs tijdens kantooruren in plaats van in de weekeinden. “Ik wou dat ik dat ook kon,” zei zijn leidinggevende nu waarderend. “Helaas heb ik daar de laatste tijd geen gelegenheid voor. Maar iemand moet het vuile werk opknappen, hè?”

Joop niesde.

“Gezondheid,” zei Wouter. “Maar nu terzake. We hebben onlangs met het management team besloten dat we onze afdeling neerlandistiek gaan samenvoegen met de opleidingen Engels, Duits, Hongaars, Scandinavisch en Fries.”

“Ja, ik vind het ook niet leuk.” Hij kneep zijn lippen samen. “Maar ik word de voorzitter van het geheel, dus je hoeft nergens voor te vrezen. Er zal zolang ik hier zit altijd ruimte zijn voor enig onderwijs en eventueel ook onderzoek bij onze afdeling. Sorry hoor, maar we kunnen niet alles uitbesteden aan tijdelijke krachten.”

Hij sloeg Joop bemoedigend op zijn schouders. “En er zijn ook voordelen aan de schaalvergroting. Het management team kan worden uitgebreid van vier naar achttien leden. Bovendien heeft de decaan ons toegezegd dat we aan het Prachtige Pand aan de Singel kunnen trekken. Dat is uitermate representatief!” Zijn ogen werden dromerig. “Sommige kamers hebben bijvoorbeeld een smart table. Dan kun je twitteren terwijl je een appeltje zit te schillen!”

Hij keek Joop even aan, met de sinistere blik die alle managers gekregen hadden. “Affijn,” zei hij tenslotte. “Dat wou ik even vertellen. Nu moet ik helaas weer aan het werk. Vergaderen, hè? Ach, ik wou dat ik ook weer eens onderzoek kon doen, hoor!”

Bij de deur draaide hij zich even om. “Hoe komt het dat je je column in ons universitaire sufferdje niet meer schrijft, Joop? Ik vond het altijd zo geestig. Vooral hoe je de managementcultuur belachelijk maakt! Heel herkenbaar! Hoe heet het ook weer? De tegenwoordige tijd van leken of zoiets, toch? Kostelijk!” Hij gnoof.

“Dat,” zei Joop, en zweeg toen bedremmeld, want Wouter had de deur al achter zich dicht gedaan.