“So“, zei Wouter Pieterse, de hoogleraar Financiële Literatuurwetenschappen die op ongelukkige wijze in een manager was veranderd en sindsdien steeds meer collega’s ook in managers veranderde, terwijl hij vergenoegd om zich heen keek. “Jullie hebben een tijdje niets van me gehoord, en ik weet dat jullie ongerust waren.” 

Hij grijnsde. “Ongerust omdat er het gerucht ging dat de opleiding zou worden opgeheven. Een van jullie…” Hij keek Joop aan, de specialist middelnederlandse voegwoorden die een kolom schreef in de universiteitskrant onder de naam De verleden tijd van lijken. “Een van jullie is zelfs naar de pers gestapt om zijn zorgen te uiten.”

“Maar mensen!” Wouter glimlachte weer, terwijl Joop niesde. “Dat doet geen recht aan de feitelijke situatie.”

Hij keek om zich heen, alsof hij applaus verwachtte. Zijn medewerkers zwegen. Joop en zijn collega Rie, die gespecialiseerd was in de geschiedenis van de neerlandistiek tot 1800, waren de enige twee die nog niet in zombies waren veranderd. Zij waren er inmiddels aan gewend dat ze niet tegen Wouters logica in moesten gaan.

Sophie en Femke waren inmiddels druk aan het twitteren. ‘Afdeling Nederlands is veilig! #gaatgoed’ twitterde de postdoc Femke. En de boomlange promovenda Sophie retweette dat onmiddellijk. 

De twee hadden inmiddels besloten om van deze vorm van valorisatie ook hun onderzoeksgebied te maken (#tweevliegenineenklap). Van hun eigenlijke onderzoek kwam toch niet veel meer terecht sinds ze in managers veranderd waren, en dit viel beter te combineren met hun nieuwe baan. Wát ze precies wilden onderzoeken op de sociale media, daarover waren ze nog niet helemaal zeker. “Maar er zitten ook allemaal dichters op Facebook!” had Sophie enthousiast gezegd, en Wouter was onmiddellijk glimlachend accoord gegaan. “Dan kunnen we die gaan volgen,” had Femke gezegt. “En onderzoeken hoe die zich manifesteren.”

“Participerende neerlandistiek!” had Wouter geroepen, want hij had zijn talent voor catchy titels voor nieuwe onderzoeksgebieden nog niet verloren.