“Een basiskwalificatie onderwijs. Ha!” Hij lachte schamper. “Alsof iemand met jouw staat van dienst op zo’n papiertje zit te wachten. Ik vond dat toen ook niet leuk, maar toen jij weigerde dat formulier op te halen, heb ik dat voor je gedaan. En ik heb die lui van de administratie eens goed de waarheid gezegd! Al dat managersgedoe! Bah!”

“Maar nu komt het!” zei Gerard. “Ik hoorde onlangs dat er nu ook een SKO is, een seniorkwalificatie onderwijs! Dus die heb ik meteen voor jou aangevraagd! Ik kreeg natuurlijk meteen weer te maken met zo’n vreselijke middle-manager, die vond dat jij daarvoor eerst allerlei trainingen moest doen. Maar ik zei: Joop geeft nu al veertig jaar tot ieders tevredenheid college, hij heeft soms nog betere studentenbeoordelingen dan ikzelf!”

Ondanks Joops neutrale houding werd Gerard steeds enthousiaster. “En nu komt het!” zei hij. “Toen ze zeiden dat je binnenkort met pensioen ging, zei ik dat dit juist een reden te meer was, om jouw zo’n SKO zo te geven. En hier heb ik het! Ik vind het zelf ook onzin, waarom zou uitgerekend jij zo’n papiertje moeten hebben! Maar je hebt het nu toch maar mooi binnen!”

“Dank je wel, Gerard.”

“Je bent….” Ineens zweeg hij verbluft. “Maar Joop, accepteer je dit nu ineens. En trouwens, hoe komt het dat je al minuten lang niet hebt geniesd?” Hij keek zijn collega nog eens aan. “Verrek, Joop, je bent ineens een en al blakende gezondheid!” riep hij uit. “En meegaande redelijkheid! Welkom bij de club!”