De gang waar de afdeling ondersteuning van het hoofd communicatie van het bureau van de decaan zich bevond, veranderde in enkele uren in een chaos. Iedereen liep door elkaar en bonkte op de deur van de kamer van het hoofd, omdat dit bezet was door de boomlange promovenda Sophia en de voormalige postdoc Femke. Beide waren ooit veranderd in managers, maar waren nu in opstand gekomen tegen de managers, zonder dat duidelijk was dat ze zelf niet langer in managers waren veranderd.

Dat gold voor de meeste aanwezigen. Ze namen vol verve afstand van het management en de neoliberale samenleving. “I only care about het primaire proces,” zei Jeroen, het getroffen hoofd, tegen iedereen die het maar horen wilde. “Good education and excellent research, I say that as an expression of my need to be silent.”

Hij probeerde er dan bij te vertellen waarom het voor dat primaire proces belangrijk was dat hij op zijn kamer kon komen, maar hij kon zijn zin dan nooit afmaken omdat zijn gesprekpartner druk bezig was zijn of haar eigen aanhankelijkheid aan het primaire proces uit de doeken te doen.
“Change!” riep Wouter Pieterse, de hoogleraar Financiële Letterkunde, wapperend met een rood sjaaltje waarvan niemand wist waar hij het vandaan had zorgvuldig. “Change defines a trajectory between two points: an anterior “inferior” stage and a posterior “improved” stage.”

“Down with rendementsdenken!” riep de wat saaie vakdidacticus Gerard met een schorre stem. “I have already set up a better verrekeningsmodel in which we no longer just measure the quality of research based on output, but also on its input. So, please, let us have this intellectual debate and talk about academic relevance in terms of contents! Let us stop hiding behind the curtains of so-called “measurable” quality and discuss the science that society really needs in the future. I say “society”, because private enterprise is just one of the stakeholders in this development “

“Right!” riep Jeroen nu. “Het primaire proces, that’s what matters. That’s what we are here for, to democratize het primaire proces and get rid of rendementsdenken“

Ondertussen kwam het hoofd van Sophia om de hoek kijken. “Sorry,” ze ze. “I have to get some gevulde koeken, because we are hungry. You are all allowed to enter, people. We did not occupy the room, but we just do not leave, or at least we do not leave together. You are more than welcome to come and analyse critically with us the neo-liberal valorization and financialization of academia. But you would have to bring your own gevulde koeken.”