De NOS bericht dat popzanger Armand gisteravond, donderdag 19 november 2015, in een ziekenhuis te Eindhoven overleden is. Hij was al geruime tijd ziek. Armand is 69 jaar geworden.

Armand  maakte eind jaren zestig van de vorige eeuw furore als Nederlandstalig protestzanger, tekstschrijver en componist van liedjes als ‘Ben ik te min’ en ‘Wat het klootjesvolk wil weten’. Later was hij vooral bekend als pleitbezorger voor de legalisatie van softdrugs.

Hij werd op 10 april 1946 te Eindhoven geboren en onder de naam Herman George van Loenhout ingeschreven bij de Burgerlijke Stand. Z’n vader werkte als metaalbewerker bij Philips, z’n moeder was huisvrouw. Op negenjarige leeftijd belandde hij door een longaandoening in het Kinderziekenhuis Emma te Wijk aan Zee. Daar trad hij in 1955 voor de eerste keer op, voor z’n medepatiëntjes en het personeel.

Terug in Eindhoven nam hij accordeonles en begon liedjes van Johnny Jordaan en Dorus te spelen. Rond 1958 ontdekte hij rock ’n roll, kocht een gitaar en ging zelf liedteksten schrijven, aanvankelijk Engelstalige. Hij speelde in diverse coverbands, tot hij in 1964 als zanger toetrad tot de Eindhovense formatie Valiants. Deze groep trad  in eerste instantie vooral met Beatlesnummers op – na de komst van Armand bracht de band meer en meer Bob Dylancovers.

Op 17 december 1965 brengt hij z’n eerste Nederlandstalige solosingle uit. Dat plaatje wordt geen hit, maar bezorgt Armand wel veel optredens.  In november 1966 verschijnt z’n tweede single.  De B-kant bevatte het nummer ‘Ben ik te min’, dat eerst na vijf maanden door Radio Veronica wordt opgepikt. ‘Ben ik te min’ staat veertien weken in de hitparade groeit uit tot een klassieker.

Armand mag vervolgens als voorprogramma optreden bij wereldacts als de Rolling Stones en Pink Floyd. Hij wordt een veelgevraagd artiest, en het rock ’n roll-bestaan vergt z’n tol: hij raakt verslaafd aan de stimulerende middelen.

In 1967 wordt zijn nieuwe plaat ‘Wat het klootjesvol wil weten’  kort na de release door z’n platenmaatschappij Phonogram ingetrokken, omdat  de Hilversumse omroepen het nummer niet wilden draaien. In 1968, na toenemend drugsmisbruik, gooit Phonogram hem eruit.

Na enige jaren van bezinning en geblow pakt Armand de draad weer op. Bij de platenmaatschappij van Johnny Jordaan brengt hij vijf langspeelplaten uit, met liedjes waarin hij onder meer de geneugten van softdrugs bezingt. Eind jaren zeventig raakt z’n muziekcarrière weer in het slop. Ditmaal, naar eigen zeggen, door een vastgelopen huwelijk.

Eind jaren tachtig herpakt hij zich. Hij bouwt z’n eigen studio en trekt het land weer door. Voor het ‘wietmagazine’ Highlife schrijft hij columns. Hij zetelt drie jaar in de jury van de  Best Wiet Verkiezing, waarvoor hij jaarlijks een maand lang vijf soorten wiet per dag moest roken. Tot kort voor z’n dood bleef hij in eigen beheer platen uitbrengen en optreden.

 In 2015 maakte hij nog een album met de Nederlandse groep The Kik.

Wat Wat het klootjesvolk wil weten – Armand, 1967.

Papa was hartgrondig tegen discriminatie
Vrijheid en gelijkheid voor een ieder van de natie
Zuid-Afrika en Amerika verfoeide die zonder meer
Nee, het was toch bij de beesten af, die rassenscheidingsleer
Maar toen zijn dochter thuiskwam met een Marokkaan
Toen liet ie hem toch liever aan de huisdeur staan
En ’s avonds was het volop keet in de tent
Want wat zouden de buren dan toch niet zeggen van zo’n vent?

Nee, als je ’t nagaat protesteren ze allemaal
Maar driekwart zonder reden, en de rest zonder moraal
En kunnen ze dan niet begrijpen dat het zo niet langer gaat
Dat het klootjesvolk wil weten hoe het met de zaken staat

Hij liep op straat met een sinaasappelkist in zijn hand
En bij de oppositie was hij altijd vaste klant
Hij sprak van belastingverlaging en van hogere lonen
Het paradijs op aarde zou hij hun wel eens tonen
Maar toen die onder de parlementariërs kwam
Werd zijn agressieve houding ineens stijf en stram
Want ze zeiden je houdt je kop, je wordt ervoor betaald
Er moet geld in de schatkist komen
en het geeft niet waar vandaan je het haalt

Nee, als je ’t nagaat protesteren ze allemaal
Maar driekwart zonder reden, en de rest zonder moraal
En kunnen ze dan niet begrijpen dat het zo niet langer gaat
Dat het klootjesvolk wil weten hoe het met de zaken staat

En ze schreeuwen allemaal daar in Vietnam daar is het een hel
Dat Amerika dat versiert me daar het boeltje wel
En die arme soldaatjes in hun kampen ver van huis
En de bevolking die blijft er zo arm als een luis
Maar als ze d’r dan werkelijk weg zouden gaan
Was heel Azië in 10 jaar compleet naar de maan
Dan was het een communistisch blok en dat willen ze toch niet
Verdomme! Hou dan ook je koppen over dood en verdriet.

Nee, als je ’t nagaat protesteren ze allemaal
Maar driekwart zonder reden, en de rest zonder moraal
En kunnen ze dan niet begrijpen dat het zo niet langer gaat
Dat het klootjesvolk wil weten hoe het met de zaken staat.

Bronnen:

‘Protestzanger Armand overleden’. NOS, 20-11-2015
http://nos.nl/artikel/2070267-protestzanger-armand-overleden.html
Armand. ‘Korte levensgeschiedenis’. OVT, VPRO-radio, 07-05-2000.
Online – in uitgeschreven vorm – op: www.armand.nl/biografie.htm