Terwijl aan het zicht en het gehoor bijna als vanzelfsprekend een mentale en spirituele dimensie werd toegeschreven, werden geur en, meer nog, smaak immers verbonden met het lichamelijke, het materiële, het dierlijke. Ondanks haar status van “sensorialité basse” (von Hoffmann), was het concept “smaak” echter wel degelijk voorwerp van debat en speelde het een niet te onderschatten rol in verschillende maatschappelijke vertogen. Naast de metaforische betekenis van smaak als esthetisch waardeoordeel, die o.a. door Voltaire werd uitgewerkt in zijn Dictionnaire historique (“The taste, the sense by which we distinguish the flavor of our food, has produced, in all known languages, the metaphor expressed by the word ‘taste’ – a feeling of beauty and defects in all the arts”), werd het concept van het proeven – en bij uitbreiding het culinaire – immers ook vanuit een wetenschappelijke, medische, religieuze en filosofische hoek benaderd. Tegelijkertijd blijkt het onderzoek naar smaak een interessante insteek te zijn om de dominante debatten, zoals dat over cultuur versus natuur, vanuit een nieuwe invalshoek te bekijken. Terwijl de dominante positie van Parijs als centrum van de goede smaak en de nouvelle cuisine aanleiding gaf tot recente studies van Spary (Eating the Enlightenment 2012) en von Hoffmann (2013), rijst ook de vraag naar de perceptie van smaak in andere, omliggende, landen. In welke termen – en binnen welke maatschappelijke domeinen – werd bijvoorbeeld in de Nederlanden over smaak gesproken? In hoeverre kon smaak in de achttiende eeuw bijdragen tot het vormen van een lokale, regionale of nationale identiteit? Welk belang werd gehecht aan smaak en eetcultuur in het algemeen in verschillende delen van Europa en hoe verhielden deze zich tot het dominante discours uit Frankrijk?