Als Helena ontwaeckte, waren haer kinderen wech, des sy doen seer weende ende klaechde: “Ach armen, waer sijn mijn kinderen!? Eylacen, waerom en hebben my de beesten oock niet verbeten, die mijn kinderen verslonden hebben? Want ick weet wel datse my geen mensche genomen en heeft.”
     Dus heeft sy alomme half verdult staen sien, daerse niet en sagh aen d’een sijde dan de wildernisse ende aen d’ander sijde niet dan water en wolcken. Ende sach ten lesten veel schepen met kooplieden, daer sy met luyder stemme toe riep, hun biddende om Godts wille dat sy haer met hun voeren wilde. Ende de kooplieden kregen medelijden met haer ende sijn neven ’t lande gevaren ende hebben haer in genomen, ende sy vraechde haer waerom sy so droevigh was. Doen verteldese hun lieden haer avontuer: hoe dat sy haer twee kinderkens verlooren hadde, dies sy alle medelijden hadden.
   
Ende sijn ten lesten metten schepe gekomen te Nantes in Bri[t]tangien, daer sy oorlof nam aen de kooplieden, hunlieden seer danckende, ende is so binnen de stadt gaen bidden een aelmoesse om Godt. Ende is ten lesten gekomen voor eender vrouwen huys, die d’arme lieden herberchde om de helft van datse om God haelden, daer Helena mede woonde ses[tien] jaren lanck. Maer doen vertrockse van daer, want die van Brittangien alle ongeloovigh waren.