Daer nae is Helena al heymelijck uyt Graffes gegaen sonder Playsantens wete om den coninck van Graffes diese wilde verfortseren, ende is doen nae Romen ghegaen voor des paus’ palleys, daer den paus quam gewandelt. Ende als Helena den paus, haren oom, sach, vielse op haer knien ende badt om een aelmisse. De paus siende datse maer een handt en hadde, soo wert hy om Helena denckende ende riepse tot hem ende vraegde haer heymelijck van waer datse was, ende hoe sy haer een hant verloren hadde. “Heere,” seyde sy, “ick ben van Tours in Loreynen ende hebbe mijn hant verloren onder de roovers, die my verfortsen wilden. Als ickt hun niet wilde consenteren, soo sloegen sy nae my om my te dooden ende sloegen geheelijck mijn hant af, also ghy siet. Doe riep ick soo luyde dat my de lantlieden te hulpe quamen ende verlosten my vander doot.”
     Doe vraeghde haer de paus oftse noyt van eender vrouwe en had hooren segghen die Helena hiet, van Constantinopolen, die oock maer een hant en hadde. “Ja ick, heere,” seyde sy. “Sy heeft te Tours thien jaren ghewoont in mijns moeders huys. Maer sy vertroc van daer om datse haren man ende vader sach, diese sochten om te verbernen, dat sy noyt verdient en had, so sy my seyde.”
     Doen seyde de paus: “Dochter, ter liefden van mijne nichte, daer ick u na vraghe, so sal ick u in mijn palleys onderhouden u leven lanck.”
     “Heere,” seyde Helena, “ic en begeere anders niet van u dan dat ick onder de trappen van uwen palleyse woonen mach, ende eten vande stucken broots die aen uwer tafelen overschieten.”
     “Dochter,” seyde de paus, “wat ghy begeert, sal u geschieden.”
     Ende Helena nam een luttel stroys ende droech het onder de trappen vanden palleyse. Ende t’elcken als de paus op ende af ginck, so ginck hy by haer sitten spreken, want hem docht dattet een goet ende devoot persoon was. Maer lacen, had hyse gekent, hy hadde haer eere ende reverentie bewesen.