Als de dienaer vanden coninck Henrick hadde gehoordt dat hem de coninck belooft hadde hondert marck gouts te geven, waert dat hy hem Helena wijsen konde, so is de dienaer gegaen tot inde strate daer hy Helena hadde sien gaen, doen hy sijn peert drenckte, ende hy vraechde alomme oft niemant en wiste waer daer ontrent een vrouwe woonde met eene hant. Ende hem wert gewesen het huys, daer sy woonde. Ende hy is terstont gegaen int huys ende vraechde de waerdinne nae de vrouwe met eender hant die met haer woonde. Ende de waerdinne seyde dat sy geen vrouwe met eender hant en kende, want Helena haer hadde gebeden dat sy doch niemant seggen en soude van haer, waer dat sy ware. De geselle hoorende datse de vrouwe lochende, seyde: “Ick sal u doen vanghen ende sterven ist dat ghyse my niet en wijst, want ick weet wel dat sy hier is. Dus soo seght my waer dat sy is oft ick sal den bisschop ende de coningen over u klagen!”
     Dit hoorende, de waerdinne sorchde voor haer lijf te verliesen ende heeft den geselle in huys geroepen, hem wijsende een oude kiste daer Helena haer in verborgen hadde. Ende als Helena hoorde dat haer de waerdinne gewesen hadde, soo spronck sy terstont uyter kiste ende viel voor den geselle op haer knien, hem biddende om Gods wil dat hy haer doch wilde laten gaen, want hem met haerder doot niet beholpen en ware, ende sy wert met allen seer weenende. Dit siende, de gheselle namse vriendelijcken op vander aerden ende seyde: “Genadige vrouwe, ick bid u, laet staen u weenen. Ic sweer u by mijn chrijsdom dat u geen arch noch quaet en sal geschien, maer u sal meerder eeren ende reverentie gedaen worden van al de princen ende heeren dan oyt ghedaen was. Daerom soo en wilt niet meer weenen noch schreyen, maer gaet met my in des bisschops palleys, daer u heer vader ende u man ende u twee kinderen zijn, ende sy hebben na u groot verlangen.”
     Doen Helena hoorde datse haer twee kinderen sien soude, dewelcke sy meynde dat doodt hadden gheweest, soo vergat sy alle haer lijden ende droefheyt, ende is alsoo metten geselle gegaen in des bisschops palleys, daer haer vader ende haer man, de coningen, waren. Ende so geringe als coninck Henrick, haer man, haer sach, so riep hy met luyder stemmen tot Martijn ende Brixius, seggende aldus: “Kinderen, ziet hier uwer beyder moeder ende mijn coninginne ende coninck Anthonis’ dochter!”
     Daer na so liep coninck Henrick, haer man, tot haer ende kustese seer vriendelijcken ende minnelijcken, ende hy weende van grooter blijschap ende vreuchden om dat hy haer gevonden hadde. Ende sy werde so dickwils ende menigwerf gekust van haren man ende van coninck Antonis, haren vader, dewelcke alle t’samen vergiffenisse haer baden van ’t gene dat sy tegen haer misdaen hadden, het welcke sy hun lieden seer geerne vergaf. Ende daer na dedese de coninck kleeden ende habitueren also dat eender coninginne toebehoort, ende dede roepen open hof van grooter blijschappen ende vreuchden.