Honderd jaar geleden verscheen Paul van Ostaijens Music Hall.

Vergelding

Ik ben gelukkig wijl ik mezelf ’n ander mens heb gevonden
Die mij tot nog toe als een onbekende was;
Hij heeft geleefd ver weg en komt nu ongeschonden
Te voren in de Herfst, die voor mij als de schoonste Lente is.

Niet lang geleden
Was ’n volmaakt septies man te worden, mijn ideaal;
Alle hartstocht vergeten,
Het leven kalmpjes wegen en meten,
Zijn enkel serebraal,
En als ’n oud man, geheel bewust,
Doden elke woeste levenslust.

Dikwels heb ik tot mezelf gezegd:
Paul, je weet, het leven is niet goed, het is niet slecht,
Het is slechts gewoon, gewoon door en door,
Als het werk op je kantoor.

Je moet niet veel van het leven verwachten,
Je moet ook niet naar dood-zijn trachten,
Heel gewoon, zonder slag of stoot,
Zonder dat je geleefd hebt, komt de dood.

Maar het leven heeft als ’n moeder, goed,
Een hoorn van ik-weet-niet-wat-overvloed
Over het hart van de verloren zoon
Gestrooid, – zijn ondankbaarheid ten loon.

Ik ben zó blij, ik weet niet wat ik doen moet,
Het is Herfst, en ’t is mij of ik slechts kende
Het eerste stralen van een nieuwe Lente
In ’n tere, gele gloed.
Ik zou willen lopen en elk mens
Die voorbijkomt, door de lens
Van mijn geluk doen kijken.

Ik ben zó blij, wijl het leven
Mij ook gegeven
Heeft de korte angst van ’t pijnlik wachten
Op de welbeminde. En dag op dag,
Die ‘k vroeger vlieden zag
In dor’ eentonigheid, wordt tot ’n schaterlach:
Zonnebundels van geluk.

[27-28 November 1915]

Paul van Ostaijen (1896-1928)
uit: Music Hall (1916)

 

 

• Paul van Osatijen: wikipedia – dbnl – nagelaten gedichten – deel uit ‘Bankroet Jazz’, naar een scenario van Van Ostaijen.
• Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail. Aanmelden.