In de nieuwe Meander een interview met Piet Gerbrandy, en drie gedichten.

 

Beginnen de dagen met misthoorns en vochtige kranten.

Fietsen de zonen stug vlakke landschappen in
     door felle regens beregend.
Hangen de naakten blauw op zolders van instituten
     tieten omfloerst ongeharst in maanlicht hun flanken.

Drogen op schappen van muffe depots
     prijsbanden door spinnen omsponnen.
Trekken krom in hun hoezen de stelen van onbespeelde
     bouzouki’s hun snaren geroest en bestoven.
Winnen in afgelegen chateaux grand cru’s ongeopend
     oneindig aan geest en mysterie.

Boven ijsland krult zich een depressie.
In ver noordwest verzamelen wolken massa.
Baren denken vlokken schuim te scheppen.

Vangen de schotels hun baaierd aan nimmer te lezen berichten.
Frezen de aannemers gleuven voor koperen buizen
     in huizen om krimpende kernen.
Nietsen de meisjes verveeld en op afroep beschikbaar.

Lezen de vaders voorbarig zich in
     in dementie grafrechten erfpacht.
Zogen de moeders hun doden.

Dekken de nevels nog zaadloze voren in denkbare droogmakerijen.

 

Piet Gerbrandy (1958)

 

• Piet Gerbrandy: kb – dbnl – wikipedia – atlas contact
• Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail. Aanmelden.