•• Nieuw in de dbnl: o.m. P.C. Hooft, G. Gezelle, C. van Bruggen, G.A. Bredero, H.P. de Boer en H.K. Poot.

 

Zomerse avond

De moede zonnewagen
staat vrachtloos. D’ avondzon
zinkt in de westerpekelbron*.
Aldus ontglippen ons de wentelende dagen.
De ster der mingodin*
ziet d’ eerste op ’t aardrijk neder.
Mineias’ dochters* vliegen weder:
Ook spant de stille nacht zijn zwarte paarden in.
Wij zien de schemeringen
verdikken, waar we staan.
Alrede heft de gulden maan
haar horens op en rukt ter baan in harer kringen.
Hoe rust het hangend loof
der luisterende bomen!
Geen wind beroert de vlakke stromen.
Het slaperige veld wordt blind en stom en doof.
Thans telt de herder blijer
’t gestalde vee, half vet.
De melkmeid schikt haar hoofddoek net,
en wacht met ongeduld de komst van haren vrijer.
De stad, het woelen moe,
sluit, angstig voor gevaren
die in ’t bedrieglijk duister waren,
haar logge poorten, en elk huis zijn deuren toe.
Voort biên de heuse bedden
de matte werkliên rust.
De halve wereld* voelt met lust
zich uit de dichte drom der daagse zorgen redden.
Ware Amaril nu mijn,
wij zouden onder ’t schuilen
voorwaar geen droge kusjes ruilen;
maar och! zal mij ’t geluk wel ooit zo gunstig zijn?

Hubert Korneliszoon Poot (1689-1733)

* Noordzee
* Venus, de avondster
* vleermuizen
* noordelijk halfrond

 

• Hubert Korneliszoon Poot: dbnl • Wikipedia • literatuurgeschiedenis.nl • toelichting op dit gedicht
• Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail. Aanmelden.