President Tsaar op Obama Beach op de voet gevolgd (41/60)

Door Marc van Oostendorp

Deze zomer publiceren nrc.next en NRC Handelsblad fragmenten uit de roman President Tsaar op Obama Beach van A.F.Th. van der Heijden als feuilleton. De afleveringen verschijnen ’s ochtends <op de website van de krant>. In de loop van de dag blog ik een bespreking. Vandaag: aflevering 41. <blendle> 

 

Waar de bloemen zijn, is de dood nooit veraf. Iedere keer dat tot nu toe bloemen genoemd werden in President Tsaar, was er sprake van de dood. Nu kun je zeggen dat dit niet zo vreemd is, omdat het hele boek sowieso doortrokken is van de dood – het podium ligt nu al meer bezaaid met lijken dan aan het eind van Hamlet. Maar als er een bloem opduikt in dit boek, komt de dood heel dichtbij.

Het gebeurt in aflevering 14 op Schiphol (‘Als bewijs dat het allemaal waar was, en menens ook, lagen naast de grote draaideur naar de vertrekhal al tientallen bloemboeketten’), in aflevering 28 langs de snelweg (‘… een viaduct, volgepakt met mensen die witte bloemen wierpen naar de stoet lijkauto’s die er juist onderdoor reed’), in aflevering 29 bij het forensisch centrum (‘Omringd door een complete Keukenhof van nog net niet verlepte bloemen wachtte ik op de taxi’), in aflevering 32 op de begrafenis van opa Ban (‘De hoofddoek en het bosje bloemen waren op de stoelzitting achtergebleven’) en nu dan op het sportveld na de aanslag: ‘de internationale tekenen van rouw: bloemboeketten en knuffeldieren’.

Kleur hebben die bloemen nooit. De bloemen die vanaf het viaduct gegooid worden zijn wit, over de bloemen bij het forensisch onderzoekscentrum wordt verteld dat ‘alle kleur uit de rozen en margrieten geweken was’. Verder wordt over de kleur van die bloemen gezwegen. Vrijwel iedere keer worden ook knuffeldieren genoemd, eveneens zonder vermelding van hun kleur, en waxinelichtjes. Al die bloemen liggen, al dan niet in cellofaan verpakt, te vergaan.

Waxinelichtje

In deze aflevering komen zelfs drie keer bloemen voor: op het veld, in het zaaltje, en ten slotte op het veld bij Grabovo. Dit is de eerste keer dat de bloemen niet speciaal zijn neergelegd om de doden te eren, al heeft zelfs nu het feit dat ze er staan te maken met de dood: ‘wie wil er olie uit zonnebloemen waar dooie mensen tussen gelegen hebben’.

En zelfs deze zonnebloemen hebben geen kleur meer. Hun bladen zijn ‘vergeeld’, maar vooral doen ze denken aan ‘stakerige tragediennes op auditie voor een stomme film’. Het zijn zonnebloemen in zwart-wit, en niet in de buurt van een knuffeldier of een waxinelichtje, maar van de lange stok die eerder gebruikt is om aan te geven dat er een lichaam lag. Een lange stok met een lint eraan. Een wit lint.

De A-index van vandaag is 6,64 (laag).
De algehele A-index is 7,97 (stabiel)
Tot nu toe hebben we 12.452 a’s gelezen