Zorgvuldigheid is alles in ons managershorrorfeuilleton De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

Wouter moest zich beheersen om niet te briesen terwijl hij met zijn tablet naar Sophie zwaaide. “Moet je nu eens kijken!” riep hij woedend.

“Ik kan het niet zien, Wouter,” zei Sophie, terwijl haar boomlange ogen de wapperende tablet probeerden te volgen. “Hou nou even stil!” Ze was de laatste tijd wat losser geworden in haar omgang met hem, constateerde Wouter humeurig. Misschien kwam dat doordat ze nu zelf een commissie mocht voorzitten. Maar met een commissie voorzitten was je natuurlijk nog geen HR manager!

“Joop!” riep hij. “Hij heeft op Facebook een link aangebracht naar de meest recente Yale-ranking van top-opleidingen Neerlandistiek!”

“Ik heb het gezien,” herinnerde Sophie zich. “We staan nog steeds in de top-10!”

“Ja, dat wel.” Wouter klonk ineens somber. “Maar we zijn wel gezakt. Vorig jaar stonden we nog op 8.”

“Raar, hè,” zei Sophie. “Het is toch niet zo lang geleden dat ik zelf studeerde, maar ik begrijp hier niets van. Wij hebben als enige opleiding maar liefst zes managers in dienst! Alleen Joop en Marie zijn nog docenten. Je zou toch denken dat wij de meest professionele opleiding zijn, en dat studenten dat ook wel inzien.”

“Maar in plaats daarvan staat Heidelberg wéér op 1! En hoeveel managers hebben ze daar eigenlijk?”

“Tssss!” zei Sophie. “Ze hebben in heel Heidelberg niet eens een diversiteitscommissie.” Wouter had de indruk dat Sophie die commissie te pas en te onpas te berde bracht sinds ze er zelf voorzitter van was. “Je hebt gelijk,” zei hij. “Onze opleiding zou misschien wel wat meer studenten kunnen gebruiken die géén blonde haren hebben, en géén blauwe ogen. Daar zit natuurlijk groeipotentieel!”

Sophie schudde haar hoofd. “Voorlopig zijn we nog niet zo ver,” zei ze. “We willen een en ander natuurlijk wel zorgvuldig aanpakken. We willen eerst een curriculumscan doen van onze opleiding, voordat we de eindtermen kunnen ontwikkelen van een vrijwillige diversiteitscursus, die afwisselend door de docerende leden van onze staf zou kunnen worden gegeven. Daarna moeten we deze plannen calibreren met de Strategische Agenda van het nieuw College van Bestuur, en pas dan kunnen we een doelgroepenanalyse inzetten. Je moet de eerste veranderingen dus nog niet verwachten voor het collegejaar 2018-2019. Zorgvuldigheid is alles, heb ik altijd van jou geleerd.”

Tijdens Sophies toespraak was Wouter ineens weer geagiteerd geraakt. “Jaja,” zei hij. “Maar daar kom ik dus niet voor. Joop heeft dat rampzalige nieuws dus zomaar geplaatst! Op Facebook! Nu kan iedereen lezen dat we gezakt zijn. Dat lijkt me géén goede zaak voor de opleiding, en dat lijkt me ook niet wat een loyale medewerker doet.”

Verwachtingsvol keek hij Sophie aan, maar zij reageerde niet.

“En jij,” zei hij tenslotte, “hebt dat bericht geliket. Wat valt me dat van je tegen. Ik weet niet wat er in je gevaren is, ik zal er verder niet lullig over doen. Maar ik verwacht wel dat deze like binnen een uur van Facebook verdwenen is.”