Iemand plaatst foto’s van zijn volkstuin op Facebook in ons managersfeuilleton De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

“Nu je hier toch bent,” zei Gerard tegen zijn leidinggevende Sophie, “wil ik toch ook wel een klacht met je bespreken. Ik worstel er al een tijdje mee.”

Sophie zette haar professionele boomlange gezicht op. Als je mensen met klachten kwamen, moest je altijd het gevoel geven dat je naar ze luisterde, het was haar management philosophy dat dit belangrijk was.

“Het gaat om onze social media richtlijnen”, zei Gerard. “Ze zijn wel heel summier. Ja, je mag geen racistische dingen twitteren, en geen privé-foto’s van collega’s op Facebook zetten als zij daar geen toestemming voor hebben gegeven. Maar dat gaat toch alles niet ver genoeg.”

“Ik dacht dat we dat toch wel voldoende dichtgetimmerd hadden,” zei Sophie. “Ik als jouw leidinggevende zie altijd al jouw tweets en Facebook-berichten voor ze de deur uitgaan. Ik dacht dat ik dit altijd wel snel genoeg deed. Als je dadelijk op Instagram gaat, kunnen we hetzelfde doen. En ik zal natuurlijk naar je YouTube-video’s kijken. Als we het strakker gaan organiseren, lopen we het gevaar dat het wel erg bureaucratisch wordt.”

Gerard knikte een beetje saai. “Nee, dat moeten we voorkomen, natuurlijk”, zei hij. “We blijven wel een academische instelling. De inhoud moet op de eerste plaats blijven staan. Maar daar gaat het me ook niet om. Ik beheer namelijk wel de officiële vakgroepsaccounts, maar er wordt door andere leden van de afdeling ook gebruik gemaakt van social media.”

Sophie trok haar wenkbrauwen op. “Joop zet bijvoorbeeld af en toe foto’s van zijn volkstuin op Facebook. En zowel jij als Wouter retweeten af en toe iets wat de facultaire voorlichting plaatst. Laatst nog over onze ranking in de Tokyo Index.”

“Maar wil je dat ik dat dan ook ga controleren?” zei Sophie. “Kun jij dat niet beter doen? Het lijkt me op zich wel goed als er iemand in de gaten houdt of er geen activiteiten plaatsvinden die ons beeld naar de buitenwereld toe kunnen schaden. Alleen ben jij natuurlijk niet voor niets coordinator social media. Wel wat verantwoordelijkheid nemen, Gerard!”

“Ik kan nog wel wat ruimte vrijmaken in mijn weekplanning,” gaf Gerard toe. “Maar het lastigste dilemma heb ik nog niet genoemd. Behalve jullie allemaal blijkt ook Marie op Twitter te zitten. Lange tijd leek me dat wel te tolereren, ze tweette vooral plaatjes uit de geschiedenis van de neerlandistiek voor 1800. Maar de laatste tijd praat ze af en toe in het openbaar met enkele collega’s om te klagen over de organisatie van de afdeling.”

Hij wees op het scherm waar een tweet van Marie stond: “@roosje Ja, wij moeten nu al de vragen bedenken voor de tentamens van najaar 2018.”

Sophies gezicht, dat de hele tijd zo professioneel vriendelijk was geweest, schoot uit de plooi. “Dit kan echt niet!” siste zij. “Een grove inbreuk op de goede werksfeer! Zo kunnen wij niet werken!”