Door Marc van Oostendorp
Heeft het woord ‘Italianen’ vier of vijf lettergrepen? Eindelijk antwoord, in mijn zondagochtendminicollege van deze week!
- Door naar de hoofd inhoud
- Skip to secondary menu
- Spring naar de eerste sidebar
- Spring naar de voettekst
Neerlandistiek
Online tijdschrift voor taal- en letterkundig onderzoek
Footer
In mijn (stevig Westers gekleurde) uitspraak is het verschil tussen beide varianten van Italianen erg goed te horen; niet alleen aan het a/aa-onderscheid (ik durf te betwijfelen of dat verschil mensen echt zo weinig opvalt: zie de hoogoplopende discussies die er soms over “paprika” kunnen worden gevoerd), maar vooral aan mijn L, die “licht” is aan het begin van lettergrepen en “dik” aan het eind ervan. Ikzelf ben een I-tal-jaa-nen-zegger, en omdat de L daar lettergreep-finaal is wordt hij dus dik; zo erg zelfs dat het resultaat eerder naar “Itoljanen” klinkt. Zeg ik daarentegen bewust I-taa-li-aa-nen, dan blijft de L licht.
Het lijkt me dat iemand met een dergelijk onderscheid in zijn R’en Gree-goo-rie-aa-nen met een begin-(huig- of tongpunt-)R zou uitspreken en Gree-go[o]r-jaanen met een eind-(“Gooise”)R. Misschien dat dat meespeelt bij de voorkeur?