De verleden tijd van lijken komt ter sprake in ons feuilleton De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

“En dan kunnen we hiermee ook punt twee afsluiten!” constateerde Wouter tevreden. “Een lekker korte vergadering. Tenzij iemand natuurlijk los wil barsten bij wvttk. Sophie?”

“Ja. Kunnen die vergaderingen niet helemaal worden afgeschaft?” vroeg Sophie, zoals na iedere vergadering. “Volgens mij dienen ze he-le-maal nergens voor. Je kunt je mededelingen ook wel via de e-mail sturen.”

“Goed zo,” zei Wouter gewoontegetrouw. “Hoe minder we vergaderen, hoe beter het is. Kun jij volgende keer met een plan komen over hoe we dat gaan aanpakken?” Sophie knikte. “Anders nog iets? Marie?”

“Ja,” zei de specialiste in de geschiedenis van de neerlandistiek tot 1800. “Ik heb toch wel wat vragen over Joop.” Ze keek nadrukkelijk naar de stoel waar haar collega van de middelnederlandse voegwoorden normaliter zat te niezen. “Ik begrijp dat hij op non-actief is gesteld, maar ik snap niet zo goed waarom. Hij heeft enorm gepubliceerd, hij is lid van de Academie geworden, hij geeft overal lezingen en hij treedt veel naar buiten met zijn onderzoek.”

“Dat zijn externe activiteiten,” zei Wouter afgemeten geduldig. “Aan het werk in onze groep onttrekt Joop zich stelselmatig. Hij vult zijn evaluaties te laat in, hij maakt geen plannen voor 2019, hij neemt niet actief deel aan vergaderingen.”

“Maar ik hoorde,” zei Marie, “dat dit niet de ware reden was van deze actie. Iemand zei dat zijn columns in de universiteitskrant ermee te maken hadden. De verleden tijd van lijken.”

Wouters gezicht verstrakte. “Begrijp me niet verkeerd,” zei hij. “Ik geniet altijd van zijn kritische toon. De manier waarop hij de managerscultuur belachelijk maakt! Kostelijk! Hij kwam er met vertrouwelijke mededelingen uit een vergadering die ik met een aantal mensen over hem had gevoerd. Dat was natuurlijk niet de bedoeling.”

“Maar hij was toch zelf niet bij die vergadering?” vroeg Femke nu verbaasd.

“Nee,” zei Wouter. “Dat was een gesprek tussen de decaan, een paar mensen van H&R, jou en mij.”

“Maar als hij er niet bij was, is hij toch niet aan vertrouwelijkheid gebonden?”

“Natuurlijk wel!” zei Wouter met slecht onderdrukte irritatie. “Natuurlijk had men hem nooit over die vergadering mogen vertellen. Maar toen dat eenmaal gebeurd was, was het natuurlijk niet de bedoeling dat hij daar in De verleden tijd van lijken over zou schrijven! Zo krijgen we natuurlijk nooit een gezellige collegiale sfeer van de grond!”