De managers begrijpen elkaar goed, in ons managementhorrorfeuilleton De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

“Begrijp me goed,” zei Wouter, die op jonge leeftijd al hoogleraar Financiële Letterkunde was geworden en tegenwoordig strakke pakken droeg, een vlotte bril en kekke schoenen, en hoogleraar-directeur was van de afdeling HR-management van de universiteit.

[Omdat hij onlangs had besloten dat hij “jammer genoeg” (zoals hij zelf zei) meer tijd nodig had voor zijn directeurschap, had hij besloten zich terug te trekken en voortaan alleen nog een nulaanstelling als hoogleraar HR Management in de hedendaagse Nederlandse letteren te bekleden. Daarom was er nu een vacature ontstaan als hoofd van de afdeling en men was hij nu in voorberaad met enkele vertrouwelingen voordat de benoemingsadviescommissie bij elkaar zou komen. Einde van het commentaar van de auctoriële verteller.]

“Begrijp me goed,” herhaalde Wouter geduldig na deze interruptie. “Ik zie natuurlijk ook wel dat Marie in sommige, niet helemaal onbelangrijke, opzichten sterker is dan dan Gerard. Dat ze veel meer publiceert en betere onderwijsevaluaties heeft. Dat ze zich de afgelopen jaren ook voor verbetering van de contacten met de studievereniging heeft ingezet. Dat ze anders dan Gerard goed contact heeft met iedereen. Dat ze niet wegloopt als ze een treincoupé binnenwandelt en dan ziet dat daar een collega zit.” Hij haalde even adem, maar iedereen zweeg, enigszins in verwarring door die laatste anekdote – een steek onder water naar Gerard die niemand kon plaatsen, vooral omdat hij voor zover bekend nooit met de trein reisde.

“En ik vind dat natuurlijk redelijk belangrijke criteria”, vervolgde hij. “Maar Gerard is nu eenmaal geschikter, want die begrijpt beter dat het in deze tijd geen pas geeft om de hele tijd uit alle macht te proberen aan dat soort ouderwetse criteria te voldoen. Dat geeft nu eenmaal, hoe jammer ik dat ook vind, te veel onrust.”

“Laten we eerlijk zijn,” vatte Femke samen wat haar leidinggevende had proberen te zeggen. “Gerard is wat saaier. Van hem valt geen onrust te verwachten.”

“Zo zou ik het zelf niet uitdrukken,” zei Wouter geschrokken. “Gerard is niet echt saai; hij staat bijvoorbeeld in de Hall of fame van de Flitsquiz van Neerlandistiek.”

Nu raakte Femke even in de war. “De wat?” vroeg zij? “Van de wat?”

“Maar Marie heeft daarin een duidelijk nadeel!” zei Sophie ineens. “Want er zitten in die quiz veel te weinig neerlandici van voor 1800, haar specialisatie.”

Verwonderd keek Wouter haar aan. “Ik ben ook feminist,” zei hij. “Begrijp me goed. Er moet echt een vrouw op mijn plaats komen. Maar Gerard is nu eenmaal helaas geen vrouw.”