De alwetende focalisator neemt het woord in ons managershorrorfeuilleton De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

“Kijk,” zei Wouter, de voormalige hoogleraar Financiële Letterkunde, die in een manager veranderd was. “Ik vind het ook niet leuk dat men van hogerhand nu alweer een nieuwe vorm van zelfevaluatie heeft ingesteld. Maar het is nu eenmaal zo. We gaan…”

Zwijg, Wouter! Stik in excellentie en verdwijn! Ik, de alwetende focalisator, neem mijn pen op. Vele jaren heb ik in de kolommen van dit elektronisch tijdschrift verslag gedaan van de wederwaardigheden van een vakgroep Nederlands ergens in het land, waarvan door een betreurenswaardig, via de sociale media verspreid virus, de meerderheid van de werknemers in managers zijn veranderd. Maar nu kan ik ineens niet verder meer.

Laat ik het meteen maar toegeven. Ik ben onlangs zelf in een manager veranderd. Ik vind het ook niet leuk, maar het is nu eenmaal zo. Mijn directeur heeft me gevraagd toe te treden tot het Management Team van onze vakgroep. En de naam zegt het al: sindsdien heb ik helaas alleen nog tijd voor het lezen van stukken.

Ik vind dat ook niet leuk, ik zou natuurlijk ook liever op een veilige manier van een afstandje de spot blijven drijven, maar dat is nu eenmaal onmogelijk. Het is immers vreselijk belangrijk dat ik aan vergaderingen meedoe, en de stukken lees, en dat de mensen zich bij onze vergaderen veilig voelen in het overleggen van alle belangrijke plannen die er nu eenmaal zijn. Voor je het weet wordt Halbe Zijlstra immers minister van onderwijs, en dan zijn we nog veel verder van huis.

Ik moet daarom helaas ophouden, niet alleen met het schrijven van deze rubriek, maar ook met het doen van onderzoek, het lezen van artikelen, het geven van onderwijs en lezingen. Ik zal alleen nog aanwezig zijn op de sociale media, maar dit dan wel volgens een in nauw overleg met de afdeling communicatie opgestelde mediastrategie. Er zijn nu eenmaal belangrijkere dingen in de wereld.

Het is duidelijk dat de wetenschap gebaat is bij duidelijkere regels die ons kunnen helpen om steeds hogere ambities te stellen. Het is schokkend hoe chaotisch het huidige onderzoeksleven is. Sinds ik lid ben van het management team heb ik geprobeerd vast te stellen op een willekeurige dinsdagochtend wat mijn collega’s op dat moment aan het doen waren. Voor de meesten bleek ik daar geen enkele documentatie over te kunnen vinden! Slechts mijn collega WP gaf enige minimale informatie: ‘Lezing Utrecht’. Wat voor lezing dat was, waar hij over ging, en waarom WP die lezing nog niet in NARCIS had ingevoerd, bleek echter op geen enkele manier na te gaan.

U zult dus wel begrijpen, lezer, dat ik mijn tijd wel beter kan besteden dan hier aan de zijkant grapjes te blijven maken of mijn onderzoek naar het middelnederlandse voegwoord voort te zetten. Er ligt een roofstaat aan de grachtwal! Het schrijven van grappige columns of analyses van naerdat geeft de mensheid weliswaar enig vermaak, maar ik zie nu wel in dat er belangrijkere dingen in het leven zijn. Ik doe het met pijn in het hart, maar ik gooi nu meteen mijn pen neer!