Nacht in de lente (8)

De waterlelie fezelt stil:
‘Ik moet u een ding verraden…
Twee jongen gelieven… gistren nacht…
Hoor toe, wat gekke daden!

Die kwamen met lijnen, netten er bij,
den stroom zacht langs gegleden
en hielden, bij ’t zwenken der boot, gansch zoet
mij onbegrijplike reden…

Zij – duikte de hand in den klaren vloed,
om den kloppenden pols te koelen,
hij – wou op den eigensten stond, op beurt
de warmte van ’t waterken voelen!

Doch – onder de baarkens, ontmoetten elkaar
verstolen eweg, hunne handen,
nu vloden ze elkaar, dan vongen ze elkaar,
mij raakten ze – ik voelde ze branden!

De visselkens hebben er niets van gemerkt
van die zalige liefdestonden…
Ik echter, heb alles, met heimlik genot
bespied, uit de duisteren gronden.

Pol de Mont (1857-1931)
uit: Lentesotternijen (1881)

• Pol de Mont: wikipedia • dbnl • schrijversgewijs • wat gedichten
• Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail.