Iemand is zeker professorabel en heeft net een VICI binnengesleept in ons managersfeuilleton De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

“Joop, mijn goede vriend!” Wouter, de in een manager veranderde voormalige hoogleraar Financiële Letterkunde stapte bij Joop binnen met een grote glimlach.

Die had hij altijd na een toetsweek, want dan maakte hij altijd een stedentripje naar een Italiaanse stad. “Even niet aan al dat management denken!” jubelde hij dan. “Lekker de vakbladen bijlezen op mijn iPad! Onderzoek is toch maar het mooiste wat er is!”

Maar nu zei hij dat alles niet, terwijl hij met één bil op het bureau van Joop ging zitten. Joop was deskundige op het gebied van middelnederlandse voegwoorden en in ieder geval bij de vorige aflevering van deze reeks nog het alwetende lyrische ik van deze geschiedenis. Die vorige aflevering is weliswaar alweer enkele maanden geleden, maar er is weinig reden om te denken dat dit nu zo erg veranderd is.

Joop niesde.

Wouter stond op en trok zijn hippe stropdas recht. “Zoals je weet, gaat het niet zo goed met de opleiding. We trekken steeds minder studenten. We hebben daarom besloten om met ingang van volgend jaar een nieuw programma op te zetten. Ik heb zelf gepleit voor een nieuwe bachelor Geesteswetenschappen en geld, en dat lijkt er nu daadwerkelijk door te komen!” Hij glimlachte. “Natuurlijk zal daarin ook ruimte zijn voor Middelnederlandse voegwoorden, daar heb ik hoogstpersoonlijk voor gezorgd. We geven je college gewoon een wat andere naam. ‘Dat’ en geld, of zo.”

“En Nederlands dan?” vroeg Joop bedremmeld.

“Dat zien we dan wel weer,” zei Wouter. “Maar ik wilde je iets voorleggen. Dat managementhorrorverhaal dat jij zo geestig De verleden tijd van lijken hebt genoemd, loopt nu alweer vele jaren. Het is echt heel leuk, hoor, ik smul er altijd weer van en laat het ook regelmatig aan collega’s lezen – briljant zoals jij de overbodige managementcultuur uit de doeken doet. Ik zou je nog verhalen kunnen vertellen, die je ook zou kunnen opnemen in je feuilleton.”

Joop glimlachte en Wouter glimlachte terug. “Maar wordt het niet eens tijd voor wat vernieuwing, Joop. Volgens mij zit het verhaal nu al een tijdje vast, en het kan wel wat nieuw bloed gebruiken. Een nieuwe hoogleraar, of zo. Liefst een vrouw, in het kader van de gender balance. Ik heb daarvoor een uitermate geschikte kandidaat gevonden! Anneke Duister. Je kent haar misschien wel.”

Marie keek even naar het Middelnederlandsch Woordenboek alsof daar een antwoord te vinden was. “Ik heb nog nooit van Anneke Duister gehoord”, concludeerde hij tenslotte.

“Een psychologe,” zei Wouter. “Zeker professorabel, en ze heeft net een VICI binnengesleept. Heel waardevol. Psychologie wil meebetalen als je haar in je verhaal opneemt.”

“Maar wat heeft zij als psychologe met neerlandistiek te maken? Of met Geesteswetenschappen en geld?”

Ineens werd Wouter woedend. Hij sloeg met zijn vuist op tafel. “Jullie ook altijd!” siste hij. “Ze heeft natuurlijk ook weleens experimenten met de financiële letterkunde gedaan! En dat hier in Nederland! Is dat soms niet neerlandistisch genoeg?”

Met een gebalde vuist liep hij op Joop af, toen de deur geopend werd en de ietwat saaie vakdidacticus Gerard de kamer binnenliep.