De ouders van studenten komen met goede raad in onze reeks De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

“Beste mensen!” zei Wouter genderneutraal aan het begin van zijn nieuwjaarstoespraak. “Wij van de opleiding zijn bijzonder verheugd dat jullie in zulke grote getale zijn komen opdagen. Zoveel nieuwe gezichten!” Hij peuterde een beetje verlegen aan zijn stropdas.

De aanwezigen – medewerkers van de opleiding, ouders van studenten en zowaar ook een enkele student – klapten in hun handen. Eén vrouw met lang, donker geverfd haar, stak haar hand op. “Ik ben de moeder van Katinka”, zei ze. “Ik stel het bijzonder op prijs dat we hier mogen zijn. Wij hebben als ouders natuurlijk veel interesse in jullie reilen en zeilen. Bovendien zijn verschillenden van ons werkzaam buiten de universiteit dus me dunkt dat wij als buitenstaanders wel wat goede tips kunnen geven over de inrichting van de opleiding.”

“Dank u wel”, zei Wouter. “Ik werk al jaren bijzonder graag samen met de wereld buiten de universiteit, zoals u misschien weet. Als hoogleraar Financiële Letterkunde heb ik bijvoorbeeld tot vorig jaar altijd goede contacten gehad met de VSB.” Hij peuterde weer aan zijn stropdas, bijna klaar om zijn kersttoespraak te vervolgen.“Het valt me bijvoorbeeld op”, vervolgde de moeder van Katinka, “dat ik deze kerstvakantie eigenlijk geen leden van de vakgroep in oudejaarsoverzichten op de tv heb gezien. Ik vraag me af of dat geen target moet zijn.”

“Precies,” zei een man die vlakbij haar stond. “Altijd maar dat ivorentorengedoe! Ik zie hier alleen maar docenten die ik nooit bij DWDD heb gezien. Moet daar geen verandering in komen? We zouden kunnen beginnen met een leuke theatertour.” Hij zette zijn glas met bubbels neer op een hoog tafeltje naast hem. “Laat ik me even voorstellen, ik ben de partner van Jos, en Jos is weer de vader van Hester.” Hij keek even om zich heen. “Jos en Hester zijn er niet,” zei hij berustend.

“Dat zijn allemaal briljante ideeën”, zei Wouter. “Ik heb al heel lang het idee dat we te stoffig bezig zijn. Zo zie je maar dat het een goed idee was om u als ouders en partners van ouders voortaan bij onze opleiding te betrekken!” Hij hief zijn glas. “Misschien is het ook niet nodig dat ik zo’n ouderwetse toespraak houd”, glunderde hij. “Wij willen als zogenaamde specialisten ook niet te veel praten, we willen vooral luisteren. En naar wie kunnen we het beste luisteren dan naar u, ouders van de studenten. U bent per slot van rekening onze klanten, die uiteindelijk ons allen betaalt.”