Je moet echt heel veel formulieren invullen in ons managershorrorfeuilleton De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

“Rie!” zei Roy, de jonge digital humanities-onderzoeker, schichtig tegen zijn veel oudere collega, die wel hetzelfde onderwerp had (de geschiedenis van de neerlandistiek tot 1800), maar niet dezelfde methode. “Roy!” zei Rie.

Ze zaten samen thee te drinken na afloop van de eerste dag van het internationale congres over hun vak. Ondanks hun leeftijdsverschil, en hoewel Rie haar computer eigenlijk vooral gebruikte om nieuwe ideeën op te doen voor plantjes in haar tuin, hadden ze tijdens een eerder congres besloten dat ze vrienden waren.

“Ze hebben me gevraagd om hoogleraar bij jullie te worden.” Roy blies over zijn thee. “Maar ik weet niet of ik dat wel wil! Ik wil onderzoek doen, ik wil eigenlijk geen onderwijs geven en zeker niet in een manager veranderen. Ik heb begrepen dat dit bij verschillende van jullie is gebeurd.”“Dan moet je inderdaad niet naar ons komen”, zei Rie rustig.”In Amerika nemen de managers alles over, bij ons veranderen de onderzoekers in managers.”

“Maar ik heb werk nodig! Mijn postdoc loopt over drie maanden af.” Het was waar: sinds hij een jaar eerder als eerste neerlandicus uit de geschiedenis der mensheid een artikel in Science had gepubliceerd – waarin hij moderne aan de virologie ontleende grafische vormgeving had gebruikt om te laten zien hoe grammatici sinds de 17e eeuw informatie over werkwoordsvervoeging van elkaar hadden overgenomen; daarover had Rie weliswaar eerder ook al gepubliceerd, maar zij had daarbij niet álle data meegenomen en zeker niet in een kleurige figuur weergegeven – was hij weliswaar dé ster van de internationale neerlandistiek, maar een baan had hij niet en voor postdocs werd hij, dat begreep iedereen, inmiddels te oud.

“Marilena schijnt ook kandidaat te zijn,” zei Rie. “Zij is natuurlijk wel wat meer senior dan jij. Ze heeft vier boeken geschreven.” Roy snoof van minachting. “Maar vooral”, zei Rie daarom maar, “zie ik haar eerlijk gezegd wel wat makkelijker in een manager veranderen. En dat is wel een voorwaarde bij ons. Je moet echt heel veel formulieren invullen.”

“Ah, wat moet ik doen!” zei Roy nogmaals. “Ik heb echt werk nodig. Kan ik in mijn vrije tijd dan niet in een manager veranderen? Nee,” concludeerde hij snel toen hij haar gezicht zag. “Manager ben je de hele dag, hè.”

“Ik weet maar één oplossing, Roy,” zei Rie. “Je moet snel ergens een beurs krijgen van minstens twee miljoen euro.”