Er zijn er, die van ’t Leven eischen durven,
Zoo of ze er, vóor den koop, ’n kontrakt meê sloten:
Het Leven mag hun geen blaauw oogje stooten
Voor ’n grapje, of ’t heeft het glad bij hen verkurven.

Zij vliegen ’t aan: zij wouden ’t bij de lurven
Nemen en mores leeren: zij begrooten
Daaglijks hun klachten, of hun geene ontschoten:
’t Leven is zot! leit in hun mond besturven.

Neen, gij zijt zot, o grappigst soort van dwazen!
Met wélken koopbrief werdt gij toch geboren,
Die grooter som vraagt dan ge krijgt van ’t Leven?

O lachen moest ‘k, moest ‘k mij niet meer verbazen, –
Dat ’t blad wil zeggen hoe de boom zou hooren
Te groeien om hem, blad, zijn eisch te geven.

Albert Verwey (1865-1937)
uit: Van het leven (1889)

———————————–

• Albert Verwey: wikipedia • dbnl • bloemlezinkje • bwn
• Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere dag een gedicht per mail.