Iemand heeft kritiek op de neoliberale cultuur aan de universiteit, in De verleden tijd van lijken

Door Marc van Oostendorp

“Ik open de vergadering”, zei de boomlange voormalige promovenda Sophie. Tevreden keek ze de ruimte rond. Er waren zes voormalige, in managers veranderde junior-onderzoekers, van de hele faculteit der Geesteswetenschappen, naar de oprichtingsvergadering van het nieuwe blog GeWillig gekomen. Sommigen hadden ook hun ouders meegenomen.

“Ik geef het woord aan Femke, de feitelijke initatiefnemer van ons blog.”

“Dank je wel, Sophie. We zijn met GeWillig begonnen omdat we vinden dat het kritische geluid van de geesteswetenschappen in het maatschappelijk debat node gemist wordt. Terwijl wij onder onmenselijke druk staan om wetenschappelijke artikelen te publiceren en het onderwijs ons tot hier zit, laten we het debat over aan de Paulen Cliteuren en Thierryen Baudeten van deze wereld. We weten allemaal wat daar van komt!”

Er werd gegnoven. “De wereld gaat naar de ratsmodee”, zei een lijkbleek meisje met een tatoeage van een visgraat op haar onderarm. “Gemarginaliseerde groepen worden verder gemarginaliseerd terwijl wij artikelen moeten schrijven over Michel Houellebecq.”

“Het is tijd voor actie!” zei Femke instemmend. “Het is fijn dat we een redactie hebben kunnen maken van acht mensen, al moeten we nog wat werken aan de diversiteit van ons gezelschap. Het gaat hard werken worden, maar gelukkig hebben we een subsidie gekregen van de faculteit. We hebben denk ik een goed logo kunnen kopen. Ze klikte op een knopje en op het scherm achter haar verscheen het woord GeWillig met daaronder de tekst “de geest is…”

“Is er al een manifest?” vroeg een jongen met een grote bril die promovendus was bij kunstgeschiedenis. “We moeten toch zeker wel laten weten wie we zijn?”

“Wouter heeft er een geschreven,” zei Sophie. De jongen keek haar glazig aan. “Wouter is tegenwoordig directeur HRM”, legde Sophie uit. “En hij is heel kritisch op de vergadercultuur in onze faculteit, en de nadruk op het eeuwige presteren. Dat altijd maar dingen goed willen doen is een duidelijke uiting van de neoliberale visie op wetenschap, zegt hij”, zei zij.

“Klinkt goed”, zei de jongen, terwijl hij op zijn telefoon keek. “Wanneer gaan we dat plaatsen?”

“Hm, ik ben het daar toch niet mee eens,” sprak een jonge Engelse vrouw met stekeltjeshaar die sinds kort postdoc was bij Engels, op een project over het werk van Una L. Silberrad. “Ik vind dat we ons juist verre moeten houden van politiek. Het gaat toch echt alleen om de wetenschap.”

“Er gaat het verhaal”, zei de jongen met de grote bril, “dat jij bewondering hebt voor Theresa May, klopt dat?”

“Juist,” zei de jonge vrouw. “Dat doet er dus niet toe.”