Iemand beantwoordt stralend alle vragen, in De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

“Dear people”, sprak Marilena glimlachend, de nieuwe hoogleraar Advanced Dutch Studies tegen de leden van haar vakgroep. “Ik ben ont-zet-tend trots dat ik het komende jaar jullie collega kan zijn. Ik verheug me zo op de samenwerking. Ik ken nog niet ieders werk zo goed, maar ik vind het allemaal waan-zin-nig interessant.”

Stralend keek ze Gerard aan, de ietwat saaie, in een manager veranderde vakdidacticus. “Ik weet bijvoorbeeld wel dat jij bezig bent met middelnederlandse voorzetsels.”

“Dat is Joop”, zei Gerard.

“Dat zijn voegwoorden”, zei Joop.

“Dat vind ik nu zo geweldig!” riep Marilena. “Zoveel toewijding aan zulke kleine details! Ik zie hier zoveel kansen in tot samenwerking. Mij lijkt het bijvoorbeeld heel goed om die voegwoorden eens te benaderen vanuit de kritische analyse.”

Ze zei dit alles in het Engels, maar de trouwe focalisator van dit verhaal vindt het beter om haar voortaan in het Nederlands te vertalen, want Neerlandistiek is een tijdschrift voor de Nederlandse taal- en letterkunde, dus kom op!

Wouter, de hoogleraar Financiële Letterkunde die nu directeur HR van de universiteit was en nog slechts voor 0,001 fte aan de vakgroep verbonden, streek over zijn stropdas. “Wij zijn ook allemaal heel trots”, zei hij. “Dat zo’n wereldberoemde geleerde zich in ons midden heeft willen begeven.”

“Héééél inspirerend”, zei Marilena. “Vooral voor mij!”

“Ik begrijp alleen niet zo goed”, zei Gerard, “waarom je het hebt over ‘het komende jaar’. Je hebt toch een vaste baan gekregen?”

Marilena’s glimlach verbreedde zich nog wat. “Een ge-wel-di-ge vraag! Dat is waarom ik me er zo op verheug hier in Nederland te werken. Altijd zo direct!” Ze keek Gerard stralend aan.

“Tot je dienst”, zei deze. “Maar ik snap het nog steeds niet.”

“Ik heb zulke grote plannen!” riep Marilena. “Vooral om samen te werken met de jonge mensen hier.” Ze keek naar de boomlange promovenda Sophie en de postdoc Femke. “Ik neem aan dat jullie daar de vertegenwoordigers van zijn.”

“Eigenlijk zijn wij de enigen,” zei Sophie.

“Ik heb ook nog wel een vraag,” zei Femke. “Ik heb begrepen dat je het komende jaar nog geen college gaat geven en ook maar weinig commissies gaat doen, klopt dat? Dat kan toch niet?”

“Weer zo’n geweldige vraag!” zei Marilena. “Ik ben heel blij dat ik hier kan werken. Even weg van de administrators die het leven in de States steeds moeilijker maken. Not to mention Trump.”

Joop niesde.