Iemand zit moederziel alleen, in De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

Rie, de universitair hoofddocent Geschiedenis van de neerlandistiek voor 1800, zat achter haar computer en maakte zich zorgen. De afdelingsgang waar ze nu zat, was al weken lang leeg. Dat de collega’s die in managers veranderd waren, allemaal door de wereld doolden, op zoek naar andere mensen om ook in managers te veranderen, dat wist ze wel. Hun tactieken – de hele tijd klagen over vergaderingen, over prestatiedruk en over managerscultuur, en dan zeggen dat zulke dingen desalniettemin en ook tegen hun wil nu eenmaal moesten gebeuren – hadden op haar nooit uitwerking gehad, net zo min als op haar collega Joop, de specialist in middelnederlandse voegwoorden.

Maar nu kwam Joop ook al een paar weken niet meer opdagen op het werk. Hij zat thuis te werken aan zijn vierdelige standaardwerk, dat hij naar hij zei nog wilde voltooien voor hij met pensioen ging. “Dan kan de universiteit de publicatie betalen”, had hij gezegd.

Omdat er nu ook geen college gegeven werd, was het doodstil in het gebouw. 

Toen Rie aan haar leidinggevende, Wouter, de voormalige hoogleraar Financiële Letterkunde, had gesuggereerd dat het toch wel jammer was dat de afdeling helemaal geen jonge mensen meer had rondlopen sinds de boomlange promovenda Sophie en de postdoc Femke in managers waren veranderd, had Wouter gezegd dat het háár taak was, daar wat aan te doen. “Waarom schrijf je geen NWO-project”, had hij tegen haar gezegd.

En dus zat Rie nu al wekenlang op haar kamer naar haar computerscherm te kijken. Het project moest de leden van de NWO-commissie aanspreken, maar wat moesten sociaal psychologen en geografen en filosofen met de Geschiedenis van de neerlandistiek voor 1800? Ja, het zou goed zijn als het over big data ging, of anders over gender identity, maar van beide zaken had Rie geen verstand.

Ze had wel een titel opgeschreven: “18th Century Poetic Theory as a Precursor to Trump”, maar onder die titel stond al weken verder niets. Ze moest nu een opdeling maken in drie deelprojecten, maar ze had dat nog niet gedaan. Eén keer had ze zich gewend tot Liz, de grant officer, die medewerkers hielp met het opstellen van plannen. “Zou je dat nu wel doen?” had Liz verschrikt gevraagd. “Ik wil niet vervelend doen, maar jij gaat met pensioen voor het project voltooid is. Prima natuurlijk, vindt ook de universiteit. Maar zo’n NWO-commissie denkt daar vast anders over.”

Ze krabde zich onder haar neus, toen de telefoon ging. “Rie!” schreeuwde een Amerikaanse vrouwenstem. “Is that you! They offered me the job! I am going to be the next Professor of Dutch Studies! Thanks to you, darling!”