Echte Italianen hebben wel smaak, in ons managersfeuilleton De verloren tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

Maribella, de nieuwe hoogleraar Dutch and Arie de Jager Studies, zat al een tijdje te wachten in het lokale Indonesische restaurant in de buurt van het gebouw waar de afdeling Nederlands gevestigd was. Verveeld bladerde ze op haar iPad door de drukproeven van haar nieuwe boek, The Otherness of Arie de Jager. An Analysis in Well-Being Studies. Een redacteur had her en der wat aantekeningen geschreven bij typefouten en onterecht schuingedrukte passages. Af en toe nam ze een klein slokje van de wijn.

“Buongiorno!” Wouter, de voormalige hoogleraar Financiële Letterkunde die in een manager was veranderd. glimlachte. “Altijd aan het werk! Zo doen we dat niet, in Nederland. Wij genieten soms van de mooie dingen in het leven. Goed eten! Dat kennen jullie niet in Amerika!”

Maribella begon te stralen. “Wouter! Dat is wat ik nu zo aan jou bewonder! Altijd de right attitude!”  Ze schoof de iPad in haar tas. 

“Je bent hier nu twee maanden”, zei Wouter. “Hoe bevalt het in onze faculteit?”

“Oh!” riep Maribella. “I love everything here! Het is geweldig om er een tijdje uit te zijn en hier wat op adem te kunnen komen!” Ze wees op de fles wijn op haar tafel. “Neem ook een glaasje”, zei ze. “Ik weet niks van wijn, maar ze zeiden hier dat deze goed was.”

Wouter bestudeerde het etiket op de fles.”Pecorino”, zei hij goedkeurend. “Ze hebben wel smaak. Echte Italianen. 2012!”

“Europa is geweldig”, concludeerde Maribella. “Ik ben zo blij om even weg te zijn van alle waanzin die er thuis plaatsvindt. Soms heb je even een rustpunt nodig. Tijd om eens wat te schrijven. Ik heb zoveel plannen!”

Wouter glimlachte. “Ja, onderzoek is het fijnste wat er is”, zei hij. “Maar ik moet je wel waarschuwen. Er zal weinig tijd voor zijn bij ons. Helaas zijn er heel veel administratieve verplichtingen. Ik kom er zelf soms bijna in om, de administratieve verplichtingen.”

Hij dronk van zijn wijn . “Niet slecht”, mompelde hij.

“Ach”, zei Maribella. “Je moet dat allemaal niet zo serieus nemen, Wouter. Ik gooi zulke formulieren thuis meestal gewoon weg, en dan vraag ik om nieuwe. Dat doe ik een paar keer en ondertussen draait het bureaucratische systeem gewoon door. Op een bepaald moment zijn ze een paar stappen verder en hebben ze mijn formulieren niet meer nodig.”

“Dit is Nederland”, glimlachte Wouter. “Hier werkt het niet zo.”

“Sorry”, onderbrak Bart, de voorzitter van de oudercommissie hun gesprek. “Ik ben wat later, ik zat vast in het verkeer.”

“Bart!” riep Maribella stralend. “Wat fijn dat je hier gekomen bent! Het is zo goed om eens met iemand te praten van buiten de academische wereld!”