Uit The best of Delphine Lecompte, een bloemlezing uit haar tot nu toe verschenen bundels.

Ik liet eens pruimen hangen

Gisteren had ik honger als een paard
Maar ik was niet gezond als een vis
Dus ging ik naar buiten en stal iets oneetbaars
Het was een mythologische veerman
Die mij in een droom toesprak
Hij zei: ‘Neem de trein naar Turijn!’
‘Waarom?’ vroeg ik brutaal
‘Omdat het rijmt misschien?’

Toen werd ik wakker
Het was vandaag
Ik dacht even dat ik een veertigjarige oogarts was
Ik greep naar de gereconstrueerde rechterborst
Van mijn Roemeense vrouw die zonder hoofdkussen slaapt
Ze lag niet meer naast mij
Waarschijnlijk was ze al beneden
Om onze waterschuwe spaniël pindakaas te geven
Schoon ik het haar vaak genoeg verbied!

Ik zag eens pruimen hangen
En ik liet ze hangen
Een andere keer zag ik mijn vader huilen
Op het bankje naast de thermische onderbroekenfabriek
En ik rende weg
Terug thuis haatte ik mijn hardvochtigheid
Ik ging terug
Maar mijn vader was verdwenen.

Gelukkig zat er op zijn plaats een nieuwe huilende man
De nieuwe huilende man stond open voor troost
Ik heb hem veertig dagen getroost
Hij was geen oogarts hoor
Gewoon een uitgemergelde touwslager die spijt had van een moord.

Delphine Lecompte (1978)
uit: The best of Delphine Lecompte (2018)

———————————–

• Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.