Men komt eindelijk in actie in ons managershorrorfeuilleton De verleden tijd van lijken.

Door Marc van Oostendorp

“Maribella!” Wouter, de voormalig hoogleraar Financiële Letterkunde die eerst in een manager was veranderd en nu het HRM-beleid van de universiteit coördineerde, kwam binnen zonder te kloppen. Zijn opvolgster zat net te bladeren in de drukproeven voor haar nieuwe boek, Arie de Jager in the Light of Cross-Sectional Gender Studies.

“Wouter!” toen ze opkeek. “Je komt als geroepen. Ik probeer al een paar dagen te begrijpen wat een woinactie is.”

Wouter keek even enigszins ontdaan, want hij beroemde zich erop alle afkortingen die in het universitaire bedrijf opgeld deden als eerste te kennen. Hij maakte daar ook graag ironische grapjes over op zijn Facebook-pagina, hoe zeer zijn taal verloederd was geraakt door zijn managerschap.

“Ah,” zei hij, en zijn gezicht klaarde op. “Wee Oo in Actie. Dat is een zeer sympathieke club die opkomen voor degenen die werken in het wetenschappelijk onderwijs.”

“Juist”, zei Maribella. “Maar hun actiepunten lijken vooral gericht op het lijden van een burgerlijk leven, klopt dat? Het gaat alleen maar over ouderschapsverlof en kinderopvang en weet ik niet wat. Alsof de grootste droom van een onderzoeker is om allerlei kroost op de wereld te zetten. Alsof het in het belang van de wetenschap is om dergelijk gedrag te stimuleren.”

“Kom kom,” zei Wouter. “Dat jij nu eenmaal je hele leven alleen aan de wetenschap besteedt, betekent niet dat onze twintigers geen recht hebben op een hypotheek en een solide regeling om hun kinderen naar een naschoolse opvang op de campus te kunnen brengen.” Wouter wees erop dat de voormalige postdoc Femke en de boomlange promovenda Sophie beiden betrokken waren bij de groep. “Ze doen daar heel nuttig werk, we hebben hen de mogelijkheid te geven om dat werk deels ook op kosten van de universiteit te doen.”

“Maar op deze manier verlichten ze toch alleen de werkdruk van mensen op voorwaarde dat die mensen de vrijgekomen tijd besteden aan een leven dat keurig in de pas loopt? Wat is dat voor actie?”

“Hoe dan ook,” zei Wouter, “daar kom ik niet voor. Ik kom om je te spreken over de opvolging van Joop. Zoals je weet gaat die volgend jaar met pensioen. Je begrijpt natuurlijk wel dat we met de huidige teruglopende studentenaantallen er als universiteit niet aan kunnen beginnen om hem fulltime te vervangen met een vaste baan. We denken daarom meer aan een tenure track-positie van twee jaar. Daarna kunnen we dan ook weer iemand anders aanstellen op een nieuwe tenure track. Zo geven we jonge onderzoekers ook een kans.”

Maribella keek hem niet begrijpend aan. “Maar je wilt dus tenure tracks instellen zonder vaste aanstelling, zonder tenure? Waar leidt dat track dan naartoe?”

“Ach,” zei Wouter. “Dat zien we dan wel weer. We nemen natuurlijk alleen de allerbesten. Die komen vast wel ergens aan een baan.”