Iemand ziet op tegen het forenzen in ons managershorrorfeuilleton De verleden tijd van lijken

De nieuwe rector had zijn haar per ongeluk met een wat te lichte tint geverfd. Ongeduldig keek hij naar Wouter, de voormalig hoogleraar Financiële Letterkunde, die nu bezig was om de afdeling Nederlands over te hevelen naar een naburige Technische Universiteit.

“Ik vind het heel vervelend, Kees”, zei Wouter. “Je zit hier nu nog maar net, en het is ook beslist geen gebrek aan loyauteit. We kunnen niet anders. De TU is de enige plek waar wij alfa’s nog veilig zijn.”

Kees keek hem aan met ogen die tegelijkertijd wazig en helder waren. “Het spijt me natuurlijk op een persoonlijk vlak zeer, Wouter,” zei hij. “Ik heb altijd goed met je kunnen sparren. Maar het lijkt me een mooie stap in je carrière.” In hun onderlinge gesprekken, ook toen Kees nog alleen parttime hoogleraar Social Media Studies en senior consultant voor het universiteitsbestuur was, waren ze gewoon om de afdeling Nederlands te personifiëren in de persoon van Wouter.

Ook de afdeling Nederlands glimlachte nu. “Ik weet zeker dat er nog ruimte blijft voor een afdeling Nederlands”, zei hij.

Kees boog zich naar hem voorover. “Ah, daar hebben we al in voorzien. Het kan kostenneutraal. Bij Duits hebben we wel wat veel hoogleraren, en Harry zegt dat hij erg van het werk van Herman Gorter houdt. Dus we kunnen zijn leerstoel wel wat verruimen. Er zijn ook wel wat lui bij Taalkunde die Nederlands kennen, dus dat is ook geen probleem. De meeste colleges kunnen we laten geven door tijdelijke krachten. Geen centje pijn, die betalen we dan de komende jaren van jouw vrijvallende salaris. Het is allemaal al geregeld met het faculteitsbestuur.”

“Zou er in dat geval”, zei Wouter, “hier ook geen ruimte zijn voor onze geachte collega Joop? Hij is UD, en werkt al geruime tijd aan een monumentaal werk over middelnederlandse voegwoorden. Zijn publicatielijst is niet indrukwekkend maar hij is echt wereldwijd de expert op dit gebied. Bovendien is een bepaald type student dol op hem.” Hij glimlachte vergenoegd als hij dacht aan het type student dat dol was op Joop. “Hij gaat binnenkort met pensioen en ziet op tegen het verhuizen of forenzen.”

“Heeft hij bestuurlijke kwaliteiten?” vroeg Kees. “We hebben nog iemand nodig om ons nieuwe honours programma te coördineren.”

Wouter keek meewarig.