Vandaag een gedicht uit SPRKFV, een bundel dagboeksonnetten van Guido De Bruyn, waarin hij in de huid kruipt van componist Sergej PRoKoFjeV.

XXVI

Drie dollar is mijn kapitaal. Ik leef van koekjes.
Vandaag benaderd door een operettetenor
met een sikje. Of ik een musical wil schrijven,
succes gegarandeerd, want ben ik niet de edel-

smid van noten? Het aanbod streelt mijn ikje.
Het libretto is van suikerbrood, dus van geen belang.
Zolang ik maar vier bedrijven op vier dagen tijd
om wil smeden tot een musical.

Ik weiger. Het begrip eer, heb ik geleerd,
bestaat hier niet, tenzij verpakt in bankbiljetten.
Liever dan dat ik mij prostitueer, knabbel ik

mijn koekjes. En hoe meer ik knabbel, hoe groeter
wordt mijn trots. In dit land verstaan ze niets
van kunst, laat staan mijn koekjesparadox.

Guido De Bruyn (1955)
uit: SPRKFV (2019)

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.