Uit Solituden, songs, de nieuwe bundel van Jacques Hamelink.

De Zot op zondagochtend

Op blote zwarte voeten voort schuift hij.
Gerafelde broekspijpen, hemd gescheurd.
Een zwakhoofdige staakrechte schuifelaar.

Met achter de horizon buigende ogen, woest
haar, gretig zich voorbrabbelende kwijlmond
schuift hij pijlsnel over de veldweg nader.

De hoeve van Abraham van Hoeve staat dood.
Alles naar de kerk vertrokken. Naar gewoonte
onafgesloten het huis, het harmonium open.

Wat de Zot die schrijven noch lezen kan
daar bij benadering aan aleatoire orkaan
muziek voor ze maakt horen de angeloi aan.

Met grote keel accompagneert hij zich. Houdt,
geheimgekamerd in de hemel, in zijn vlees
elk lied hammaäloth, de harpen van Sion uit.

Schuifelt stokstijf snelvoetig terug de veldweg af.

Jacques Hamelink (1939)
uit: Solituden, songs (2020)

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.