Uit Geheugenkathedraal. De zaklantaarn van Marcel Proust, de nieuwe bundel van Hanneke van Schooten, waarin ze “heeft gekeken met de ogen van Proust”.

Droomgezicht

Hij zag het grijze huis,
de bijgebouwen, de tuinpoort,
het plein waar de kerk stond,
de straten in het wisselende licht
van ’s morgens vroeg tot in de late avond,
bij storm en windstil weer.

Hij zag de wegen
die zijn ouders namen bij regen
naar de kant van Swann,
bij zon de kant van Guermantes
over droge grond.

Hij zag bloemen in de tuin,
het park, de lanen, de bomen,
het hele grondgebied
van meidoorns en van vogels,
soms mistig, soms in de zon.

Hij zag de waterlelies op de Vivonne
en de oevers met riet.

Waarom deze herinneringen
— opgestegen uit de thee —
hem zo gelukkig maakten
dat schreef hij niet.

Hanneke van Schooten (1946)
uit: Geheugenkathedraal (2020)

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.