Peter Verhelst deed een keuze uit de gedichten van Stefan Hertmans, gepubliceerd onder de titel Wij waar geen eind aan komt. Daaruit onderstaand gedicht.

Mijn beurt

De kaas moet vers uit Parma komen;
de pepers rood uit Pomerigio.
De mascarpone moet geel-romig zijn
en jij moet zingen bij de wijn.

Ik zal een jonge kwartel eten,
farce van mortadella en Toscaanse weed.
Je bloes hangen we voor het venster
tegen inkijk en insecten.

Het fruit zal branden in je mond,
en wat je zingt wordt stilaan honger,
branie, geblaf van een jachtige hond.

Je buik met pepperoni ingewreven
lig je op tafel en je beeft.
Vorken en messen zijn verdeeld.

De koffie met kaneel gaat met
onspreekbare syllaben door je keel.

Stefan Hertmans (1951)
uit: Francesco’s paradox (1995)

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail.