Ons bereikt het bericht dat afgelopen dinsdag Antoine Braet is overleden, bij leven docent Nederlands, auteur van de in zijn tijd populaire schoolmethode Taaldaden en docent en hoogleraar Taalbeheersing aan respectievelijk de Universiteit Leiden en de Universiteit van Amsterdam. Hij was een groot kenner van de klassieke retorica en liet zien hoe deze nog steeds relevant was voor de analyse van hedendaagse teksten. Braet was ook verantwoordelijk voor een van de laatste grote inhoudelijke hervormingen van het schoolvak Nederlands, en zette zich ook later in tegen de uitholling van het schoolvak.
Hij had een grote aandeel in de ontwikkeling van de neerlandistische subdiscipline van de taalbeheersing en was een groot vernieuwer van het schoolvak Nederlands in de bovenbouw. In dat laatste opzicht zette hij de innovatie door Drop en Ten Brinke met nieuwe middelen voort.
Hoewel Braet en ik de degens gekruist hebben over de didactiek van het Nederlands in de jaren tachtig van de vorige eeuw, deel ik de mening van Ad Welschen. Het hoogleraarschap heeft de Leidse Universiteit Braet overigens bij mijn weten nooit gegund; taalbeheersing was voor de vakgroep Nederlands lange tijd een ondergeschoven kind. Braet werd wel hoogleraar retorica aan de UvA. De laatste grote inhoudelijke vernieuwing van het schoolvak Nederlands is doorgevoerd door de VOG-N (Vakontwikkelgroep Nederlands) onder leiding van Steven ten Brinke, al had de CVEN (Commissie Vernieuwing Eindexamenprogramma’s Nederlands) onder leiding van Braet daar inderdaad veel voorwerk voor gedaan.