De eerste aflevering in ons nieuwe feuilleton Het hoofdkwartier (1)

Tevreden keek Henk Jaspers, de hoofdredacteur van Neerlandistiek, naar zijn medewerkers. “Wat goed”, zei hij, “dat we hier allemaal weer zijn.” Hij was altijd al wat slonzig geweest, maar tijdens de corona was hij de vijftig nog verder gepasseerd dan ooit, en had hij pogingen om zijn haren te kammen helemaal opgegeven.

De redactie was in de tussenliggende jaren verhuisd naar een speciaal gebouwd nieuw hoofdkwartier, gemaakt van duurzame materialen: duurzaam hout, duurzaam glas, duurzaam beton. Er lag een grote kantine op de onderste verdieping van het gebouw, met duurzame palmbomen en een paar verschillende duurzame food corners waar je duurzaam eten kon krijgen en duurzame verse croissants. De hoofdredactie zelf was gevestigd op de zesde verdieping, met uitzicht over de hele stad. Daar lag ook de vergaderzaal, waarin de verschillende sectiehoofden met elkaar vergaderden, inderdaad voor het eerst sinds lange tijd live.

“We hebben”, zei Henk, “de verschillende opleidingen gevraagd inmiddels hun subsidie maar te staken. We kunnen best onze eigen broek ophouden.” De afgelopen jaren had de politiek heel veel geld geïnvesteerd in de neerlandistiek. Althans, ze hadden miljoenen naar die opleidingen gegooid, die zelf maar moesten bedenken wat ze daarmee moesten doen. In arren moede hadden die opleiding al dat geld maar naar Neerlandistiek overgeheveld, in de verwachting dat het allemaal goed zou komen met het vak.

Nu zaten de redacteuren dus aan de alcoholvrije champagne. “Proost!” zei Eva, een taalbeheerser uit de jaren zeventig die de afdeling Zakelijk Nieuws bestierde, vol berichten over neerlandici die hun sporen hadden verdiend in het bank- en bedrijfswezen. Haar buurvrouw Jonneke keek zuinig toe. Zij was als historisch letterkundige hoofd geworden van de afdeling Alledaagse Neerlandsitiek, met life hacks op basis van inzichten uit alle takken van het vak, maar in het bijzonder uit de historische letterkunde: hoe je in een vastzittende lift de tijd kon doden door De overwintering op Nova Zembla voor te dragen en hoe je een nieuw wachtwoord kon maken op basis van pagina’s in de Hollandsche Spectator.

En de redactie van Alledaagse Neerlandistiek vond dat die van Zakelijk Nieuws bestond uit patsers.

“Omdat het nieuws gewoon doorgaat”, zei Henk, “moet ik toch de dagelijkse vraag stellen: wat is het brekende nieuws waarmee we vandaag openen?”

Joop, een historisch taalkundige van niemand wist waarom hij bij deze vergaderingen was omdat hij het hoofd was van niemand en alleen een wekelijkse column schreef over middelnederlandse voegwoorden, niesde zodat Eva en Jonneke een beetje meer naar achteren gingen zitten. “Er is”, zei hij nadat hij zijn neus uitgebreid gesnoten had, “gisteren een artikel verschenen over de manier waarop Bilderdijk zichzelf verkocht.”

“En waarom is dat nieuws?” vroeg Eva. “Wij hebben een analyse van de woorden die de directeur van de Nederlandse Bank het best kan gebruiken om de financiële markten rustig te krijgen”. Joop en Jonneke snoven minachtend.

“Dat wordt stemmen,” zei Henk.