Wijl het moet

Zooals een dame, wijl het moet, soms gaat,
Wanneer het donkert en ze huiswaarts wou,
Langs wegen die ze liefst vermijden zou:
Langs modder-vuile, druk-bevolkte straat,

Beleedigd in haar fijn gevoel van vrouw,
Als een op haar begeerte-blikken slaat;
Dicht om zich plooiend ’t hullende gewaad
Uit vrees voor straatvuil en voor ’t ruwe grauw:

Zoo plooi ik, hunkrend naar mijn stil verblijf,
Rondom mijn ziel, die ‘k slechts een énkle geef,
Een woorden-kleed waarin ik haar verschuil;

Toch brengend waar ik moet dat ziele-lijf
Zoo bang voor donker; en voor druk geleef
Van vreemde, ruwe menschen; en voor vuil.

Marie Metz-Koning (1864-1926)

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail