Ameland

Dat was een dag!
Een springende hond van een dag
die nu goedig en moe met de kop op de poten
ligt te slapen tussen ons in.

Ik graaf mijn hand in zijn vacht.

Denken doe ik met mijn hand vanavond,
beter is dat, zachter en helder, bovendien
we liepen zo lang en aandachtig de afstand
langs de zee, over het zandvlak, meeuwen trokken
er fladderende zeilen wind over ons hoofd:
daar wordt het heel leeg van.

Leeg als het strand vol schelpen.

Schelpen en wrakhout, helmgras, zeeschuim,
duinen en wind, met de kalme vertrouwden,
één op de duizend meter: de strandpalen
stil tot in de kern, en wij natuurlijk,
jij en ik, dat was wel hetzelfde
door de ogen van vogels; één dag.

Aad Nuis (1933-2007)
uit: Wisselend weer (1963)

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht per mail