Gisterenavond mocht ik in de postacademische cursus over recente Nederlandse en Vlaamse letterkunde een college verzorgen over De Mistukoshi Troostbaby Company (2021) van Auke Hulst.

Het is de negentiende editie van deze zeer succesvolle reeks, georganiseerd door collega Jos Muijres. Wat ooit begon in een gewone collegezaal voor zo’n dertig deelnemers is uitgegroeid tot een evenement voor honderden belangstellenden, onder wie veel docenten Nederlands en ook ieder jaar een groep met oud-studenten uit mijn Nijmeegse jaren, waar toch al een gouden rand om zit! (Ik gloei dan van trots om wie zij zijn en wat zij doen).

Het is geweldig om dit indrukwekkende boek te bespreken met een heel groot en activerend publiek op deze gastvrije campus.

De roman gaat over een man die vervuld is van schaamte en schuldgevoel: een geïnverteerde Narcissus, gebogen over zijn eigen schaduw. Een authentieke buitenstaander – de mens in zijn eenzaamheid, een zoon zonder vader, zelf en vader die niet werd. Die man wil zich verbinden met anderen en met een wereld die niet in orde is. Dat alles is gesitueerd in een gemythologiseerd landschap, een imaginair ‘vaderland’ (een verzonnen Groningen ook), een door industrieel kapitalisme verwoeste necropool. Toch is er ook licht, in de vorm van schrandere opmerkingen over literatuur en het literaire bedrijf.

Deze roman is een literair waagstuk van de hoogste orde.

Laat ik er dit over zeggen, met excuses voor de abstracties: ik denk dat ik al schrijvende aan het toewerken ben naar de definitieve versie van het enige levensverhaal dat ik echt ken: het mijne. Steeds weer zoek ik nieuwe aanvliegroutes om de essentie te naderen, iets waarin ik nooit helemaal zal slagen – elke roman is het manke broertje van een betere die zich uit de voeten heeft gemaakt.

De Mitsukoshi Troostbaby Company, p. 69

Op 31 mei mag ik een extra avond verzorgen over de nog te verschijnen roman van Cobi van Baars. Spannend…