De oude mannen

Ik kwam twee oude mannen tegen
met dunne halzen en met haperende voet.
Ik zag de hitte op hun maagre schouders wegen,
zij liepen krom, maar met hun hoofden opgeheven,
zoo ingespannen en verwonderd als een zuigling doet,
ik zag hun bleeke onderlippen beven,
zij keken zacht en zinneloos en goed.

Het waren oude kinderen geworden
op weg naar huis, maar waar geen moeder wacht,
eerst blinkenden, maar nu verdorden
en stromplend naar hun laatste nacht.
En plots begon het heele park te beven,
boomen en blaadren golfden in een warme vloed
van tranen, die binnen mijn oogen bleven,
wijl men om het bestaan niet weenen moet.

M. Vasalis (1909-1998)

---

Abonnees van Laurens Jz. Coster ontvangen iedere werkdag een gedicht