‘Ik kin de kofje net daaie’ betsjut dat je de kofje net opdrinke kinne omdat er te hjit is. Daaie komt allinnich foar mei it tiidwurd kinne en betsjut ‘ferneare, útstean kinne’.  Dêrby hoecht it net altyd om wat hjits te gean, in kâld stik iis kin like min te daaien wêze. En it kin ek brûkt wurde as je minsken of saken net útstean of ferneare kinne: ‘Ik kin dat ûndogense bern net langer daaie’ of ‘Dy kearel hie sa’n geswets, ik koe it op ’t lêst net mear daaie’. Yn it Aldfrysk is it ‘daie, deie’, ûnderoaren yn de betsjutting ‘duldzje, ferduorje, ferneare’. 

Daaie kin ferbûn wurde mei it âldere Nederlânsk ‘dogen’, of nijer Nederlânsk ‘gedogen’. Krekt as by de wurdpearen ‘dag- dei’ en ‘mogen – meie’ sjogge je by ‘daaie – (ge)dogen’ ek dat wêr’t it Nederlânsk in g-útspraak hat, it Frysk gauris in j-eftich lûd hat.