En zo klinken de honderdenelf invectieven in het Wakeaans Nederlands, een herziene herziening met voor de gelegenheid en als uitvloeisel van voorgaande verregaande diepgaande onderzoekingen geromaniseerde komma’s behalve waar die gecursiveerd dienen te zijn. De cursieve komma’s zijn in de Trinité (waarin de Nederlandse Wake is gezet) minder duidelijk te onderscheiden van de romeinse komma’s dan in de Verona, de broodletter van The Restored Finnegans Wake, maar er is wel degelijk verschil.
De lijst verscheen eerst in het tweetalige James Joyce, Finnegans Wake, vernederlandst door Erik Bindervoet en Robbert-Jan Henkes, Athenaeum—Polak & Van Gennep, 2002, daarna in Bindervoet & Henkes, Dat boek met die kuttitel, Schelden & vloeken in het Nederlands, Kankerhomo’s, moederneukers en andere teringlijers, Een cursus voor beginners en gevorderden, Prometheus, 2015 onder het lemma Kunstenaar (blz. 86-88), en daarna in de eentalige, gereviseerde editie van de Nederlandse vertaling van Finnegans Wake uit 2020. Dit is een opnieuw licht gereviseerde versie. Een doorlopend bijgewerkt register op alle VandaagsVertaalProblemen staat in blog 345, hier.
Dit stuk verscheen eerder op VandaagsVertaalProbleem
The hype around Finnegans Wake made my wife pick it up, but after reading half a page she almost threw it into the dumpster fire. So, just for her, I set up a literary art experiment in which I merged the most beautiful book in English literature (the Kelmscott-Chaucer) with its most enigmatic one (Finnegans Wake). Both books had had issues with their readability – the Kelmscott-Chaucer with the used layout of the text and Finnegans Wake with Joyce’s sibylline prose. After weeding out this defects, this book’s stream-of-consciousness stile still makes it a difficult read, but you don’t have to be an accomplished philologist anymore to read it (or alternately reading a version that contains as many footnotes as actual prose). Right now everyone can decide if this book was the biggest literary hoax ever or the work of a genius (although, admittedly, I dumbed it down a little by eliminating the foreign idiosyncrasies and streamlining Joyce’s prose).